گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

رضا صدیق، شراره داوودی: قصد داشتم تا به سیاق دیگری از ابتدا با هادی حجازی فر در قالب نقشی که بازی کرده یعنی حاج احمد متوسلیان گفت و گو کنم. اما وقتی قرار شد چنین کنم، دیدم نمی‌شود. دلایلش را در گپمان مطرح کردیم و او از متوسلیانی که کشف کرده است، گفت. جفتمان تصور کردیم که اگر متوسلیان حالا از راه می‌رسید، چه می‌شد؟ چه می‌گفت و چه می‌گفتیم؟ تصوری که خیالمان است به بهانه «ایستاده در غبار».

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

شنیده‌ایم که شما را حالا «حاج احمد» صدا می‌کنند…
بله، روزهای اولی که سر کار بودیم، من را احمد صدا می‌کردند که اصلاً عادت نداشتم و بر نمی‌گشتم. با این که بچه‌ها را به اسم خودشان صدا می‌کردند، اما برای من زمان برد تا به «احمد بودن» عادت کنم. الان شرایط به شکلی شده که کسی می‌گوید «احمد» من هم بر می‌گردم. به هر حال به مدت دو ماه و نیم همه من را به همین نام صدا کرده‌اند. اتفاق بامزه‌ای بود و هنوز هم وقتی بچه‌ها «حاج احمد» می‌گویند، من بر می‌گردم.

پس «حاج احمد» بودن در وجودتان نشسته است؟
بله. به هر حال این فضا وجود دارد و شاید خیلی نخواهم بگویم که تأثیر شخصیت روی من وجود داشته، اما اواخر کار از نظر اخلاقی تأثیر خودش را می‌گذاشت و هرچه می‌گذشت، من از دست همه شاکی بودم، البته خوبی ماجرا این بود که بقیه هم تمکین می‌کردند.

کاریزمای احمد متوسلیان بوده؟
دقیقاً.

برای این که خودتان احمد متوسلیان را باور کنید، جدای از متریالی مانند گفته‌ها و شنیده‌ها که در دسترس هستند، شخص خودتان چه اقدامی کردید؟ فقط همان‌ها بود؟ متوسل به همان‌ها شدید برای متوسلیان؟
بچه‌ها می‌خواستند مدارک و گفت‌وگوهایی را جمع کنند که من بخوانم. اما گفتم که فقط فیلمنامه را می‌خواهم. من باید متوسلیانی را که حسین مهدویان می‌خواهد، بشناسم و آن را بازی کنم. طبعاً در بعضی بخش‌ها با حسین خیلی حرف زدیم. حذف و اضافه انجام دادن هم داشتیم.

به هر حال زمان هم کم داشتیم و من بین بازنویسی چهارم و پنجم به گروه اضافه شدم. بیشتر تلاش کردم خودم را در موقعیت قرار دهم. تلاش کردم به هیچ عنوان شیفته این آدم نشوم، چون لحظاتی در فیلم وجود دارد که بازی براساس قضاوتی است که من در لحظه دارم. اگر می‌خواستم با ذهنیتی به سراغ نقش بروم، طبعاً نمی‌شد و از کادری که فیلم دارد و حالتی که در تمام بخش‌ها وجود دارد، خارج می‌شدم و مثل نُت اشتباهی می‌شدم.

البته هیچ منبعی هم برای این سبک از فیلم نداشتم و بهتر بگویم که هیچ مشابهی برای آن نتوانستیم پیدا کنیم. حتی یادم هست که من فیلم «آرتیست» را دوباره دیدم که اصلاً ربطی ندارد، اما در این فضاست و می‌خواستم ببینم چه ابزاری را به کار می‌گیرد و چطور از بدنش استفاده می‌کند. در نهایت رسیدم به همین مستندهای زمان جنگ؛ آن‌هم جایی که فیلم بردار لنز تله بسته و فرمانده که روی خاکریز نشسته حواسش هم به دوربین نیست. چون رفتار کاملاً با زمانی که دوربین را جلوی فرد می‌کارند، فرق می‌کند.

واقعیت لزوماً چیزی نیست که در ذهن ما نقش بسته است. همه ما از آدم‌ها و دوره جنگ تصاویری داریم، و همه آن‌ها هم به فیلم‌ها و مستندهایی که دیده‌ایم، برمی‌گردد. یعنی این‌ها هم انتخاب شده هستند. یا براساس متنی که از قبل نوشته شده ساخته می‌شوند، یا متن بعداً برایشان نوشته شده است. به خاطر همین من باید تصویری را ارائه می‌دادم که نزدیک به آن تصویرها بود. چون تصویری که همه ما داریم، همان‌هاست. اگر در فیلم توجه خط اتوی بازیگر بشویم، پس دیگر شبیه مستندها نیست. مثلاً در منطقه‌ای که در کانال‌ها فیلم برداری می‌شود، همه جا پر از گل خشک شده است و چیزی است که در فیلم‌های دیگر نمی‌بینیم.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

من تلاش کردم به ذهنیتی که از این فیلم‌ها دارند برسم. شاید لزوماً هم این شکلی نبوده است، ولی طبعاً همه ما سر آن تصاویر قراردادی را در ذهن داریم. تلاش کردم به این تصویر ذهنی نزدیک شوم. توی فیگورها و میمیکی که داشتم و صد البته هر اکت و هر چیز اضافه‌ای را هم کنار گذاشتم. حتی همین حالا که فیلم را می‌بینم، جاهایی هست که با خودم می‌گویم کاش کمتر بود.

کجا؟
یک صحنه‌ای هست که احمد کنار خواهر کوچک‌تر خودش نشسته و درباره همبرگر صحبت می‌کنند، خودم احساس می‌کنم بازی (اکت) زیادی دارم. جای دیگری که نشسته‌ام و در حال واکس زدن کفش هستم، همه می گویند با وزوایی آشتی کن و خودم فکر می‌کنم باز اکت زیادی دارم. اما باز هم در زمان گرفتن این‌ها برداشت‌های متفاوت زیادی داشتیم و برای بعضی صحنه‌ها بعد از ۱۸ ساعت کار یک پلان را می‌گیریم.

بعد از صحنه‌های خیل سنگین نرمش و ورزش زیر باران، شاید به همین دلیل برخی قسمت‌ها از دستم در رفته است. با این حال الگوی من این بود که شبه آدم‌هایی بشوم که خودم هم در ذهن دارم. یعنی من آدم‌هایی را با چنین خلقیاتی دیده‌ام، به واسطه این که در خانواده داشتیم چنین افرادی را و خیلی درگیر جنگ بودیم.

ژست‌ها و رفتارهایی که داشتم، تصویر آشنای من از آدم‌های جنگ پدرم، عموهایم است که دیده بودم. من سعی کردم این تصویرها را پیدا کنم و خیلی هم به سراغ کتاب‌ها و این‌ها نرفتم و زندگی‌نامه‌ها و گفت‌وگوهای زیادی بود، اما بیشتر سعی کردم وفادار به فیلمنامه باشم.

پس یک جورهایی شما تلاش نکردید نقش متوسلیان را بازی کنید، تلاش کردید که متوسلیان بشوید.
دقیقاً. یعنی اگر هادی حجازی فر در آن موقعیت جای این فرد بود، با خیلی از لحظات او هم ذات پنداری می‌کرد. همان طور که یک بار ابراهیم امینی به من گفت که یکی از دلایلی که تو را برای این نقش انتخاب کردیم، این است که اخلاق تو شبیه به حاج احمد است.

من در لحظه فکر می‌کردم که اگر در یک موقعیت باشم، چه رفتاری از خودم بروز می‌دهم. خیلی کار سختی است. باور کنید اگر می‌خواستم کمی تلاش کنم که خودم را در نقش نشان دهم، همان طور که بازیگرها منتظر نشان دادن توانایی‌های خودشان هستند، به کار لطمه می‌خورد. برای من سخت بود این که از خودم بگذرم و نخواهم خودم را نشان دهم و کاملاً در خدمت فیلم باشم. اما همه چیز به شکلی چیده شده بود که خودت فکر می‌کردی اگر کار دیگری انجام دهی، فالش است و باید بی خیالش بشوی.

می‌گویند حاج احمد متوسلیان زنده است. فرض کنید امروز برگردد و فیلم را ببیند، بعد بگوید بازیگر را بیاورید من ببینم. برخورد اولیه شما چطور خواهدبود؟
اگر بیاید و فیلم را ببیند. من نمی‌روم. حتی اگر هم بروم، می‌گویم کسی من را معرفی نکند. حسین می‌گفت من هم نمی‌روم و حاج حبیب را می‌فرستیم، چون آن قدر آرام و دوست‌داشتنی است که حاج احمد رحم کند.

همیشه می‌گویم وقتی تصادف را از دور می‌بینیم، برایمان قابل تحمل تر است تا زمانی که به آن نزدیک می‌شویم و از نزدیک همه چیز را می‌بینیم. آدم‌ها و چهره‌ها را می‌بینیم و با آن‌ها حرف می‌زنیم. در این صورت تحمل برایمان سخت‌تر می‌شود. الان هم راجع به حاج احمد این اتفاق برای من افتاده است. به خانواده‌اش نزدیک شده‌ام، مادرش را در بیمارستان دیده‌ام. خودم مثل آدم‌هایی شده‌ام که دنبال کوچک‌ترین امیدواری‌ها می‌گردم. مثل قبل نیست که بگویم مگر می‌شود ۳۴ سال! بلکه الان به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ها هستم. واقعاً اگر این اتفاق بیفتد و برگردد، به عنوان یک شهروند نگران هستم که چه شد و چه اتفاق‌هایی افتاد، چون به هر حال حاج احمد شهروند معمولی نبود، فاتح خرمشهر است.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

علت این که می‌گویید اگر بیاید نمی‌روید، خجالت است یا ترس؟
شوخی با شخصیت احمد متوسلیان است به هر حال.

چون کاراکتری که من در «ایستاده در غبار» می‌بینم، شخصیتی کاریزماتیک است که باید رو به روی او دست‌به‌سینه باشی.
دقیقاً، به شدت چنین شخصیتی داشته. مثلاً بعد از نمایش فیلم که هم رزم‌های ایشان را می‌بینیم و آن‌ها هم خیلی لطف دارند و می گویند من خیلی شبیه حاج احمد هستم. اما آدمی است که همین قدر نفوذ داشته است. شما تصور کنید در منطقه کردستان که پیچیدگی‌های خودش را دارد، تو با دشمنی می‌جنگی که خانواده‌اش در شهر زندگی می‌کند، همه‌چیز درهم‌تنیده و حتی واقعیت گم شده است و تعصبات زیادی وجود دارد

شاید به همین دلیل ساختن فیلم درباره کردستان کار سختی باشد. احساسات آدم‌هایی را که در آنجا هستند، نمی‌توان نادیده گرفت.

برای مثال قبل از این که به مریوان برویم، می‌گفتند که حاج احمد خیلی محبوب است. من فکر می‌کردم جزو تبلیغات است. ولی واقعاً محبوب بود و برای من این موضوع خیلی عجیب بود. او بین مردم عادی عزیز بود. مثلاً وسط فیلم‌برداری پیرمردی می‌آمد و من را بغل می‌کرد و مرا به نیت حاج احمد می‌بوسید.

شما فقط بازی نکردید، شما لب زدید و دابسمش اجرا کردید. حتی می گویند «ایستاده در غبار» بلندترین دابسمش است. نوع ادای کلمات و لحظه‌ای که دیالوگ‌ها را می‌گفتید، صدا را هم می‌شنیدید؟
بله می‌شنیدم، هم‌زمان صدا پخش می‌شد و من هم می‌گفتم. با همان تنفس و تناژ صدا همان‌ها را می‌گفتم. البته در بازی که من در این فیلم می‌کردم، آسان‌ترین بخش کارم همین دیالوگ‌ها بود. به خاطر این که اگر فرصتی به دست می‌آمد، می‌توانستم تمرین کنم، ولی داستان سر این بود که آن صحنه‌ها را خود متوسلیان کارگردانی می‌کند. صدای او کارگردانی می‌کند و به می‌گوید کجای گردن باید بزند بیرون، کجا نگاه را برگرداند، کجا صدا بالا و پایین شود و من به همه این‌ها دقت کرده بودم که وقتی در جایی صدا ضعیف می‌شود، حتماً گردنش را برگردانده و من هم همان کار را می‌کردم.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

به همین دلیل وقتی این‌ها را در کنار هم می‌بینید و لحظه‌ای صدا ضعیف می‌شود، حرکت من هم در جهت ضعیف شدن صداست و مخاطب هم می‌پذیرد و باور می‌کند، چون جزیی از کار تو شده است. سکانس سخنرانی در مسجد ۱۳ دقیقه بود که سه بار کامل گرفته شد. خیلی کار سختی بود. چون صحنه‌های بی سیم کوتاه‌تر بود و چون منتظر پاسخ از آن سمت بودی، فرصتی برای آماده شدن داشتی، اما در سخنرانی متکلم وحده بودی و ریزه کاری‌های زیادی داشت که رعایت کردم و یکی از جاهایی است که خیلی آن را دوست دارم.

صحنه‌ای هم هست که از سپاه ایراد می‌گیرد؟
دقیقاً. احمد متوسلیان با هیچ کسی شوخی ندارد.

به نظر من قسمتی که کاراکتر متوسلیان را به مخاطب درست نشان می‌دهد، همان سکانس است که نشان می‌دهد با جایی که در آن کار می‌کند هم شوخی ندارد.
دقیقاً. البته من نگران پلان سخنرانی بودم که با سعه‌صدری که سازمان داشتند، این قسمت هیچ تغییری نکرد. چون خیلی مهم است و جایی است که فکر می‌کنم بعد از آن مخاطب خیلی بهتر فیلم را دنبال می‌کند.

مخاطب با ماکتی از متوسلیان طرف نیست، از آن جا به بعد متوسلیان بعد و جان پیدا می‌کند.
دقیقاً. همین بخش‌هاست که او را بدل به کاراکتری می‌کند که درباره او حرف بزنند.

نگفتید بالاخره خودش را ببینید، می‌ترسید؟
واقعاً فکر نکردم.

الان فکر کنید!
مشکل بیشتری که در این شرایط دارم، این است که آدم خیلی خجالتی‌ای هستم. در جشنواره فجر هر سال یک گوشه‌ای می‌ایستادم و دیگران را تماشا می‌کردم، اما امسال بعد از اکران کاخ جشنواره، من را می‌شناختند و خیلی معذب بودم. از همین رو وقتی اکران فیلم با خانواده را داشتیم، حتی جلو نرفتم. بیمارستان هم که رفته بودیم تا به مادر حاج احمد سر بزنیم، نمی‌خواستم خودم را معرفی کنم. حسین من را معرفی کرد.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

واکنش مادر متوسلیان بعد از دیدن شما چه بود؟
اول برایشان عجیب بود و گفتند که «تو با این تیپ خارجی که داری، چطور نقش احمد را بازی کردی؟» ولی به من خیلی محبت داشتند و با هم عکس گرفتیم. بعد به من گفت که احمد من به کسی لگد نمی‌زد! من هم گفتم بی تقصیر هستم و حسین گفته این کارها را انجام بدهم. من بازیگر بودم.

یعنی مادر ناراحت شده بود؟
به خنده این حرف‌ها را می‌زدند.

باور کرده بود؟
خیلی راضی بودند. می‌گفتند خیلی شبیه شدی. مخصوصاً خواهر کوچک‌تر که در فیلم هم صدایش هست.

به هر حال مادر خیلی فرق می‌کند، هر کسی یک تأثیر بیرونی از احمد متوسلیان دارد، اما مادر فرق می‌کند، آن هم مادری که بعد از ۳۴ سال هنوز هم منتظر است. تنها کسی است که در یک برهه‌ای منتظر بود و حتی در فیلم هم این را می‌بینیم که برادرش می‌گوید که همه ما ازدواج کردیم و بچه داریم، اما مادر منتظر است و حساس.

حتی همین الان هم شاید اگر حرفی نزند، اما در درون این حس را دارد. مادر وقتی احمد خودش را روی پرده می‌بیند، چه بازخوردی دارد؟
به ما که لطف داشت و اگر هم راضی نبود، چیزی را نشان نداده است. اما محبتی را که حس کردم، دوست داشتم.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

محبت مادر پسری بوده!
بله بود. خود من خیلی تلاش می‌کنم در چنین موقعیت‌هایی قرار نگیرم. می دانید دانشجو که بودم، روی تحقیقی درباره احساس‌های آدم‌ها کار می‌کردم، احساساتی که در لحظه بروز پیدا می‌کند یا نمی‌کند. در آن زمان می‌رفتم در فرودگاه مهرآباد که پروازهای خارجی هم همان جا بود و کسانی را نگاه می‌کردم که بعد از ۲۰ سال آمده بودند و برخوردها و احساسات را می‌دیدم. برای همین حالا که صحبت از برگشت حاج احمد شده، به این تصویرها فکر می‌کنم و مطمئن هستم صحنه‌های شگفت‌انگیزی خواهدبود.

حاضری که به جای احمد متوسلیانی که به ایران بازگشته، از شما سؤال هایی بپرسم؟
سخت است! نمی‌دانم الان برگردد چه دیدگاهی دارد. چه نگاهی دارد. الان هم جواب‌هایم به خودم نزدیک است.

آن قدر سؤال از احمد متوسلیان زیاد است که نمی‌دانیم باید چه کنیم.
آره. خود من اگر بخواهم از او درباره موضوعی بپرسم، قطعاً درباره این ۳۴ سال می‌پرسم. «ایستاده در غبار ۲» می‌شود.

شاید اولین سوالم این است که آن لحظه‌ای که از سفارت خارج شدی و دیگر برنگشتی، اگر برگردی به همان لحظه چطور رفتار می‌کنی؟
البته می دانید چند شب قبل از این اتفاق به عباس برقی گفته بود که من دیگر بر نمی‌گردم. شبی که از آن‌ها خبری نمی‌شود و حاج همت ایستاده به جاده نگاه می‌کند، برقی به همت می‌گوید که این‌ها دیگر بر نمی‌گردند و همت عصبانی می‌شود و می‌گوید لال شوی این چه حرفی است که تو زدی! و راه می افتد در جاده که برقی می‌گوید خودش این حرف را به من زد.

این آدم خطر را بغل کرده بود و در زمانی که به هیچ فرمانده ای اجازه نمی‌دهند به خط مقدم برود که کادرسازی شود، او خودش ۵۰ قدم هم جلوتر بود. من فکر می‌کنم این‌ها از انسانیت اوست و به خاطر نیروهایش هر کاری می‌کرد. حتی سر صحنه شهادت وزوایی یادم هست که با حسین خیلی بحث می‌کردیم و می‌گفتم باید واقعیت او را نشان دهیم، این که این آدم این‌قدر پشت بی‌سیم عصبانی است، ناراحتی‌اش برای خودش نیست، برای نیروهایی است که از دست می‌دهد.
حساب کنید از صبح تا ظهر شش فرمانده گردانت شهید شوند و این خیلی وحشتناک است. این آدم همه این‌ها را تحمل کرده و شاید نمی‌دانسته تحمل بزرگ‌تری در راه است.

دقیقاً به همین دلیل است که نمی‌توان سوالی از او کرد.
جذابیت متوسلیان به همین است. بعضی آدم‌ها دراماتیک به دنیا آمده‌اند و خاص هستند.

در کودکی هم متوسلیان کاریزمای خودش را دارد!
سردار بزرگی مثل همت معاون او بوده. البته بی سیم‌های آن‌ها در فیلم نیست، ولی نحوه حرف زدن همت و متوسلیان را باید بشنوید. «من بی سیم زدم و…» «گوش کن برادر همت!» «چشم حاجی چشم» همت برای خودش کسی بوده، متوسلیان کادر بزرگی را در کنار خودش داشته است.

سؤال هم این هست که احمد متوسلیان وقتی برگردد و وضعیت امروز و جامعه را ببیند، چه می‌شود؟
بگذارید قضاوت نکنیم. همین الان می‌بینیم که خبری آمده که زنده هستند و موج راه افتاده، همه قضاوت می‌کنند. اگر بیاید، این طور می‌شود یا آن طور می‌شود.

ولی شبیه به اصحاب کهف است.
دقیقاً همین طور خواهدبود. من به این فکر می‌کنم که حالا که زنده است، چه اخباری را از ایران می‌داند. چه اخباری با چه تاخیری به او رسیده است. خبر فوت امام را که اتفاق خیلی مهمی بود، فکر کنید ۱۰ سال بعد شنیده باشد. اهمیت خبر بستگی به آگاهی فرد در آن لحظه دارد، خبر کهنه نمی‌شود. خیلی لحظه‌ها را می‌توان تصور کرد. آیا می‌داند همت شهید شده است، می‌داند سرش قطع شده؟ آیا می‌داند شهبازی شهید شده؟ می دانید چقدر سؤال دارد؟ از سؤال های بزرگ تا سؤال های کوچک. بالاخره سه سال که با همه روبوسی کند، بعدش سراغ همسایه و پسر همسایه را هم می‌گیرد. به نظر من هنوز وقت هست به این‌ها فکر کنیم و مجهولات زیادی هست.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

البته من فکر می‌کنم متوسلیان در اولین برخورد به دنبال ارزش‌ها می‌گردد و بعد دنبال انسان‌های حقیقی.
با این حال خیلی سخت است جای او فکر کردن. این آدم داغ است. مثلاً راجع به عموهایم می‌توانم بگویم که در وصیت‌نامه‌شان مواردی را نوشته بودند که ما رعایت کنیم. چیزهایی که حتی امروز هم قابل اجراست و خیلی عجیب‌وغریب هم نبود حالا من گاهی فکر می‌کنم اگر او برگردد و من درباره یکی از دیدگاه‌های خودم یا پدیده‌ای که امروزه اتفاق افتاده توضیح بدهم، چه فکرهایی می‌کند.

فکر می‌کنم این آدم‌ها اگر برگردند، در ابتدا باید قرنطینه شوند و آرام آرام اخبار را به گوششان برسانیم. اصلاً نمی‌توان تصور کرد. یک وقت‌هایی فکر می‌کنم که کاش همان موقع براساس حرف‌هایی که می‌گویند تیرباران شده‌اند، همین طور شده باشد. چون ۳۴ سال خیلی خست است.
عجب نقش سختی بازی کردم، خودم خبر نداشتم!

تازه الان متوجه پس لرزه‌هایش می‌شوید؟
آره. اصلاً نمی‌خواهم به این چیزها فکر کنم.

وقتی خواستید بازی کنید، به فیلمنامه تکیه کردید، اما حالا که بازی کردید و به آن جان دادید، تازه جوانه می زند و کارش را می‌کند.
پیش‌ازاین من خیلی موافق گفت‌وگوها و مصاحبه‌های قدیمی نبودم و حتی باور نمی‌کردم، اما حالا اوضاع فرق کرده و بعضی‌ها را باور می‌کنم. گاهی فکر می‌کردم نقش بازی می‌کنند، اما حالا این طور نیست. خودم هم مصاحبه کم انجام دادم و در حقیقت از خیلی‌ها فرار می‌کردم.

خبرنگاری از من پرسید خواب متوسلیان را می‌دیدید؟ که من جواب دادم اصلاً فرصت خوابیدن نداشتیم که بخواهیم خواب ببینیم. از همین رو خیلی نمی‌خواستم خودم را درگیر حسی نقش کنم. ولی دوستان، اطرافیان و خانواده برخورد جالبی دارند. همین حالا مادر من در تلگرام به من پیام می‌دهد که «حاج احمد چطوری؟» سه بار فیلم را با این که سختش بود، دیده و نگاه آن‌ها نسبت به من تغییر کرده است.

این تغییرها به هر حال روی من هم اثر می‌گذارد و هرچقدر هم مقاومت کنم، نمی‌شود. از خودم که می‌گذرم، بقیه را نمی‌توانم عوض کنم! خیلی از رفتارهای مهدویان ناشی از حاج احمد بودن من است. شاید اگر من این نقش را بازی نکرده بودم، رابطه ما این طور که الان هست، نبود. بعد تو هر روز می‌خواهیم از آن دور شوی، ولی اتفاق تازه‌ای می‌افتد و نمی‌شود. با این اوصاف می‌خواهی در نقش تازه‌ای هم بازی کنی.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

چرا؟
چون بازیگرم و فکر می‌کنم لذت و رنجی که از این نقش بردم، کافی است.

بازی روی دوش شماست.
اگر بخواهم به یکی از پیشنهادهایی که الان دارم جواب مثبت بدهم، یکی از دلایلش همین است که زودتر این تصویر را بشکنم.

اگر بخواهی زودتر از این نقش خارج شوی، دوست داری چه نقشی را بازی کنی؟
اوایل حرصم گرفته بود از این که زحمتی که به عنوان بازیگر کشیده بودم، دیده نشد. اما این طور نبود واقعاً.

یعنی متوسلیان غالب شده بود؟
آره. شخصیت به قدری مهم شده بود که بازیگر نبود. اما میزانسن های ۱۲۰۰ نفره در این کار داریم. شاید بعضی‌ها فکر کنند که عده‌ای آدم در صحنه هستند، اما این طور نیست و واقعاً روی همه چیز فکر و کار می‌شد. ما خیلی از کادرهایی که می‌بستیم، برای هنرورها بود تا بازیگرهای اصل، چون در جزییات دقت زیادی داشتیم.

همان موقع گفتم که دلم می‌خواهد نقشی را بازی کنم که میز می‌شکند یا حتی معتاد است. ولی الان بیشتر برایم بازیگری یک کشف است تا یک شغل. من اصلاً به خاطر بازیگری وارد دانشگاه شدم. با تمرین زیاد لهجه خودم را از بین بردم تا بتوانم برخی از نقش‌ها را بگیرم و در کنار استاد سمندریان آموزش می‌دیدم. برایم مهم است که نقش کشف داشته باشد و حاج احمد این طور بود. کار تکنیکی در فیلم زیاد انجام داده‌ام. باید حواسم می‌بود که دارم چه کاری انجام می‌دهم. من باید روی همه چیز توجه می‌کردم.

خود من صحنه‌ای را که حاج احمدی دستش را روی شانه وزوایی می‌گذارد، خیلی دوست دارم، آن جا وقتی که از ماشین می‌آید، من می‌دانستم اسلوموشن می‌گیرند، خودم حتی پلک زدنم را اسلو کرده بودم، چون می‌دانستم تأثیر بیشتری دارد، شاید لازم نبوده، اما خود من کار تکنیکال در این بخش انجام داده بودم. چون می‌دانستم در این بخش چیزی به جز چشم‌هایم ندارم. این دقت بالا اجازه لذت بردن را در لحظه از من می‌گرفت.

نقشی که دوست دارید، چه شد؟
از شیفتگان «از کرخه تا راین» بودم، خیلی نقش علی دهکردی را دوست داشتم… و این که آرزوهایم این است که در «اجاره نشین‌ها» ی مهرجویی بازی می‌کردم.

گپی با هادی حجازی‌فر، بازیگر بلندترین دابسمش سینمایی

حاج احمد به مخاطب‌های چه می‌گوید؟
همه آدم‌هایی که در این پروژه حضور دارند، تحصیل کرده‌های کار خودشان هستند. آن‌ها یک گروه جوان در یک کار بزرگ بودند و همین جوان بودن گروه کار را به سرانجام رساند. فکر می‌کنم ارزش حمایت دارد و نیاز داریم که دوستمان داشته باشند و بدون گارد به تماشای ما بیایند. من مطمئن هستم که تماشاگرها ۹۵ درصد راضی از سالن خارج می‌شوند و امیدوارم حمایت شویم.

چلچراغ

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz