گفت و گو با پری زنگنه، بانوی آواز ایران

رشت رویایی- «پری زنگنه» که این روزها به تدریس هنر آواز به بانوان، نوشتن کتاب و رسیدگی به امور فرهنگی و اجتماعی نابینایان اشتغال دارد پایه‌گذار تلفیق ترانه‌های محلی ایران با موسیقی کلاسیک عربی است. او نخستین درس آواز در ردیف ایرانی را نزد استاد زرین پنجه همزمان با نواختن پیانو آموخت. هنر شاخص او یعنی آواز در هنرستان عالی موسیقی تهران با خانم «اولین باغچه‌بان» تبلور یافت.

ازدواج با امیرحسین اعظم زنگنه و حادثه‌ای که منجر به نابینایی و تغییر بزرگ در زندگی‌اش شد موجب شد که او برای تکمیل آموخته‌ها و تجربه اندوزی بیشتر برای یادگیری اپرا به کشورهای آلمان، ایتالیا و اتریش سفر کند. او تاکید دارد که نابینایی فرصتی فراهم آورد تا به طور جدی به موسیقی بپردازد.

پری زنگنه

در گفت و گو با این هنرمند صاحب‌نام، وضعیت موسیقی در کشور را مورد بحث و بررسی قرار داده‌ایم:

آموزشگاه‌های موسیقی در آموزش‌های خود درست عمل می‌کنند؟
الان همه با دست خالی کار می‌کنند. انتظار کنسرواتور را هم از آنها نداریم، با این حال علاقه مندان بهره‌ای که باید بگیرند، می‌گیرند.

به نقل از شما گفته شده که نابینایی فرصتی فراهم آورد تا به طور جدی به موسیقی بپردازید. علاقه و استعداد در این میان چه نقشی دارند؟
علاقه به یادگیری موسیقی شرط کافی نیست بلکه فرد بایستی استعداد ذاتی هم داشته باشد.

از فعالیت خانم‌ها در حوزه موسیقی راضی هستید؟
با این که خیلی از آنها فرصت رفتن روی صحنه را ندارند اما بیشتر برای دل خودشان کار می‌کنند و این که موسیقی را هرچه بهتر اجرا کنند.

سال گذشته اجرای شما در جشنواره موسیقی فجر چگونه بود؟
یک بخش مربوط به ترانه‌های محلی بود که با گروهی از نابینایان اجرا شد. در حال حاضر در تهران گروه‌های مختلفی از روشندلان در حوزه موسیقی وارد شده‌اند و گروه کر تشکیل داده‌اند، گروهی که با من کار می‌کنند مربوط به موسسه عصای سفید هستند که آقای غلامرضا نامنی پایه گذار آن بوده است این گروه آموزش‌های اولیه را زیر نظر آقای اردوخانی گذرانده‌اند، در اجرای ما تعدادی دخترک ۹ و ۱۰ ساله مثل فرشته‌ها با گروه روی صحنه آمدند.

بخش دیگر اجرای ما در جشنواره موسیقی فجر، کلاسیک غربی بود که به همراه خانم نازلی بخشایش پیانیستمان آثاری از شوبرت و قطعاتی برای اپرا اجرا کردیم که دختر جوانی به نام نیکی زمانی ما را همراهی می‌کرد.

لالایی‌های معروف‌تان در میان خانم‌ها خیلی طرفدار دارد آن‌ها را در اجراهایتان می‌گنجانید؟
پیشنهاد خوبی است اگر بتوانیم چند قطعه‌ای اجرا خواهیم کرد که یکی قطعاً قطعه ترکی است.

وضعیت موسیقی در ایران چگونه است؟
من چون همیشه مثبت فکر می‌کنم می گویم خوب است. جوانان علاقه مند به موسیقی، اشتیاق زیادی برای ردیف خوانی نشان می‌دهند و کلاس‌های آواز بسیار رونق دارد. این موضوع نشان می‌دهد که کلاس‌های موسیقی اصیل خیلی خواهان دارد.

پری زنگنه

سبک چه خوانندگان را قبول دارید؟
در موسیقی پاپ سبک مرتضی پاشایی و ناصر عبداللهی را می‌پسندیدم. البته بچه‌های دیگر پاپ هم خوب کار می‌کنند. در موسیقی اصیل هم سالار عقیلی استاد است.

تجربیات خود را چگونه به نسل امروز منتقل می‌کنید؟
سعی کرده‌ام آنها را در قالب کتاب عرضه کنم که معروف‌ترین شان «آواز پریا» است که انتشارات «کتابسرا» آن را به دست چاپ سپرد. البته این کتاب دو، سه بار برای انجام اصلاحاتی به ارشاد رفت و برگشت، این کتاب که بیشتر برای هنرجویان آواز کاربرد دارد، سیر موسیقی در ایران به خصوص از زمان دارالفنون را مورد بررسی قرار داده است. دوره‌ای که «موسیو لومر» به ایران آمد تا به قشون آموزش موسیقی بدهد.

درواقع از این برهه موسیقی کلاسیک در کشورمان پای گرفت و اساتیدی چون باغچه بان، ناصحی، روح الله خان خالقی و کلنل وزیری موسیقی غربی را با موسیقی ایرانی تلفیق کردند و در کنار بزرگانی چون جلیل شهناز و…. برای ارتقای آن کوشیدند.

بخشی از کتاب هم به خاطرات خودم اختصاص دارد به خصوص در دوره‌ای که در هنرستان موسیقی بودم.

اشاره به اصلاحاتی در کتاب کردید، این اصلاحات مربوط به چه نکاتی بود؟
ارشاد که نهایت لطف را داشت تمام کتاب را مطالعه کردند، ایرادات واقعاً جزیی بود. تنها چند مورد پس و پیش شد.

از کتاب‌های دیگرتان برای ما بگویید؟
کتابی اخیراً منتشر کرده‌ام تحت عنوان «هفت قصه از پری قصه‌ها» که دربر گیرنده داستان‌های محلی است درواقع در این کتاب ما هر شب یک قصه می گوییم، ناشر کتاب خودم هستم و توزیع آن را شخصاً انجام داده‌ام. کتاب دیگری که به بازار داده‌ام «آن سوی تاریکی» است که درباره کنار آمدن با نابینایی است. این کتاب نتیجه سال‌ها زندگی در نابینایی و در کنار نابینایان با بیان خاطره‌هایی از زندگی شخصی و آموزه‌های علمی و تجربه که در این سال‌ها داشتم، بوده است.

«آن سوی تاریکی» تاکید دارد بسیاری از مردم همان گونه که در بازگویی واژه نابینایان اشتباه می‌کنند در عمل هم نبایستی نابینایان را به عنوان بینوایان به شمار آورند.

صحبت درباره کتاب «آن سوی تاریک» یک مصاحبه مفصل می‌طلبد با این حال خود آن گویاتر از هر گفت و گوی رسانه‌ای است.

هفته نامه امید جوان

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz