چند نمونه از شخصیت‌هایی که مشکل عمیق در روابطشان دارند

صورت

مائده نیازی فر: برای خیلی از افراد داشتن رابطه‌ای معنادار با دیگران مسئله‌ای مهم و حائز اهمیت است؛ اما سؤال اینجاست که چرا بعضی از این افراد توانایی برقراری و نگهداری یک رابطه درست را ندارند؟

به گزارش سلامت نیوز ، اصولاً افراد می‌خواهند به فرد دیگری دل‌بسته شوند تا از طریق این احساس تعلق زندگی غنی‌تری داشته باشند. در زندگی روزانه افراد زیادی را می‌بینیم که از روابطشان شکایت‌های مختلفی دارند از قبیل: «هیچ مرد یا زن خوبی در دنیا نیست»، «من نمی‌توانم رابطه احساسی خوبی داشته باشم»، «نمی‌توانم کسی را انتخاب کنم»، «نمی‌توانم تعهد داشته باشم»، «احساس تنهایی می‌کنم»، «به همه آدم‌ها بی‌اعتمادم» و …. همه این موارد حول محورهای تنهایی، مشکلات تعهدی، شکایت از فرد محبوب، مشاجرات فراوان و درنهایت ناامیدی در ارتباط با دیگری است. واقعیت این است که اگر شخصیت فردی از نوعی باشد که در روابط اش با دیگران دچار مشکل می‌شود، این فرد ممکن است در ارتباط با دیگران به رابطه‌ای پایدار برسد.

این تیپ شخصیت‌ها در تعامل با دوستان، همکاران و به‌طور کلی باکسانی که با آن‌ها تعامل دارند، دچار مشکلاتی می‌شوند و از آن شکایت دارند. این نوع مشکلات به طور خاص در روابط عاطفی با جنس مخالف شکل آشکاری به خود می‌گیرد و به ظهور می‌رسد، نمونه آن‌هم همین‌گونه شکایت‌هایی است که به آن‌ها اشاره کردیم.
در ادامه مطلب می‌خواهیم به چند نمونه از شخصیت‌هایی که مشکل عمیق در روابط دارند، اشاره‌کنیم تا از طریق شرح آن به درک بهتری از روابطمان و افرادی که با آن‌ها وارد رابطه می‌شویم، برسیم.

شخصیت جنبه قابل رویت منش فرد است به گونه‌ای که بر دیگران و محیط پیرامونش اثر می‌گذارد. در واقع شخصیت، ویژگی‌های با دوام و منحصر به فردی است که نسبتاً ثابت است و وراثت، تربیت و تجارب محیطی در شکل گیری آن نقش دارد. این صفات و ویژگی‌ها عناصر پایداری است که نه تنها چگـونگی ادراک، ارتباط و تفکر افراد را درباره خود، دیگران و محیط تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه کنترل تکانه‌ها، تنظیم عواطف و هیجانات، عملکردهای بین فردی، عملکرد شغلی و سایر عملکردهای اجتماعی آنـان راتحـت تـأثیر قـرار می‌دهد و در صورت درمان نشدن، این صفات شخصیتی پایدار، فراگیر، انعطاف ناپذیر و غیر انطباقی می‌شود و به آسیب‌های کارکردی شدید و ناراحتی‌های روانـی و ذهنـی قابـل ملاحظـه در آن‌ها منجر خواهد شد.

شخصیت‌های از خود متشکر؛ افرادی هستند که ویژگی‌های خود را بیش از اندازه واقعی آن بزرگ می‌پندارند که ممکن است به صورت رفتارهای بزرگ منشانه هم خود را نشان دهد و درباره ارزیابی دیگران از خود بسیار حساس هستند. اگر کسی از آن‌ها انتقاد کند دچار احساس خشم، شرم و تحقیر می‌شوند. از طرفی وقتی مورد تشویق و تحسین قرار گیرند خوشحالی زائدالوصفی به آنان دست می‌دهد. در واقع نیازمند تعریف، تمجید و توجه دائمی هستند و مایل‌اند همه جا به عنوان فردی خاص مورد توجه قرار گیرند. مایل‌اند افرادی که با آن‌ها معاشرت می‌کنند، افرادی برجسته باشند تا بتوانند این معاشران را به رخ دیگر افراد بکشند. هرچند این افراد دچار بزرگ منشی هستند؛ اما از درون احساس حقارت، بی ارزشی و سطحی بودن می‌کنند و از این احساس در رنج هستند و این احساس منفی درونی باعث می‌شود در صدد جلب دائمی توجه و تحسین دیگران باشند تا به این یقین برسند که دیگران آنان را تأیید می‌کنند. از ویژگی‌های بارز این افراد، تکبر، مبالغه، خودستایی است و اگر میزان آن را در یک طیف در نظر بگیریم در نوع شدید آن که تشخیص اختلال را معیار می‌گیرند، این افراد در قبال مردم هیچ گونه احساس همدلی و دلسوزی ندارند، اما مدام محتاج تحسین دیگران هستند.

شخصیت‌های بی ثبات؛ شاخص این نوع شخصیت‌ها، مشکلات پایدار در روابط بین فردی، خودانگاره و تنظیم هیجانات و تکانشی بودن آشکار است. این افراد، بین «نزدیک شدن به دیگران» از یک سو و «دوری از آنان و اتکا به خویشتن» از سوی دیگر دچار تردید هستند. در تنهایی، به شدت محتاج حضور دیگران‌اند؛ وقتی به سمت دیگران می‌روند، به دلایل متعدد ناکام می‌شوند. این بی ثباتی شدید در روابط بین فردی و مشکلات حاصل از آن، سبب می‌شود تا سکوت و بی اعتنایی را به عنوان بهترین راه برای تـــسکین درد ناشی از رابطه‌ها تلقی کنند. این افراد هنگامی که به طور واقعی یا خیالی احساس طرد کنند تلاش‌های مضطربانه ای برای اجتناب از نزدیک‌تر شدن انجام می‌دهند و همواره دچار احساس پوچی مزمن هستند و تمایل به ناچیز شمردن خود در مواقع نزدیک شدن به هدف دارند. عوامل متعددی در شکل گیری این شخصیت دخیل هستند از قبیل فقدان‌ها و جدایی‌های اولیه، روابط خانوادگی آشفته، تضادهای ارتباطی شدید میان والدین، و سوء استفاده‌های جسمی و جنسی در دوران کودکی.

شخصیت‌های اغواگر؛ این افراد به شدت هیجانی، توجه طلب و نمایشی رفتار می‌کنند، ابراز احساساتشان به سرعت تغییر می‌کند و سطحی است. همواره از ظاهر خود برای جلب توجه دیگران استفاده می‌کنند، روابط را خودمانی‌تر از آن چه که واقعاً هست، می‌پندارند و به شدت نیاز دارند در کانون توجه باشند. ناتوانی در کسب صمیمیت هیجانی در روابط عاشقانه، ناراحتی‌هایشان را بیشتر از آن چه که هست نشان می‌دهند و تحملشان در برابر ناکامی بسیار پایین است، تهدید به خودکشی یا ژست‌های خودکشی در این افراد به دفعات دیده می‌شود و در معرض مشکلات زناشویی مکرر هستند.

همه ما در طول زندگی‌مان با افرادی که درجاتی از کم تا زیاد این خصوصیات را دارند روبه رو شده‌ایم و گاهی دچار درگیری‌های عاطفی و روانی با آن‌ها بوده‌ایم، شناخت واژه های ایجاد شده در این افراد بیشتر ریشه در دوران رشد و مسائل آن دوران دارد که این شناخت واژه ها اگر خیلی عمیق و جدی باشد به اختلال عملکرد فرد در روابط وی منجر می‌شود و این گونه افراد برای روان درمانی باید به روان شناسان بالینی یا روان پزشک مراجعه کنند.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz