گفت و گو با بهزاد عشقی، کارگردان و منتقد:
پیاده‌راه به رشت هویت می‌بخشد

رشت رویایی- بهزاد عشقی، نویسنده، کارگردان و منتقد گیلانی از موافقان سرسخت احداث پیاده‌راه در خیابان‌های منتهی به میدان مرکزی شهرداری رشت است. او معتقد است تجربه شهر بدون ماشین، تجربه بسیار جذابی برای همه خواهد بود. با او درباره محاسن پیاده‌راه گفت و گو کردیم.

بهزاد عشقی

آقای عشقی، یازده فروردین پیاده راه فرهنگی میدان مرکزی شهرداری افتتاح خواهد شد نظرتان را در مورد این پیاده راه چیست؟
به نظر من که اتفاق خیلی خوبی است، هرچند عده از مردم به دلایل منافع شخصی ممکن است مخالفت‌هایی بکنند اما به مرور زمان آنها نیز به موافقین خواهند پیوست، چون تجربه شهر بدون ماشین، تجربه بسیار جذابی برای همه خواهد بود. چون که هر سال بر تعداد گذرگاه‌ها و زیرگذرها و پل‌ها و خیابان‌ها در حال افزایش است و به همان نسبت تعداد ماشین‌ها در حال افزایش است و آدم احساس می‌کند زیر بار این ماشین‌ها می‌خواهد دفن شود. از سوی دیگر این چهار تا خیابان اصلی که به میدان مرکزی شهرداری منتهی می‌شود روزگاری هر کدام هویت خاصی داشتند، خیابانی که از شهرداری به سبزه‌میدان منتهی می‌شد خیابان روشنفکران هنرمندان و فرهنگیان معلم‌ها و کارمندان بود. خیابان منتهی به صیقلان، خیابان کار بود و خیابان سعدی که در قدیم به آن خط ماشین می‌گفتند از قدیم ایستگاه اتوبوس‌ها و سواری‌ها به شهر انزلی بود از طرفی ترمینال‌های مسافربری از جمله تی بی تی در اینجا بودند. خیابان امام خمینی بینابین این خیابان‌ها بود، یکی از تفریح‌ها و گردشگاه‌های مردم اهالی فرهنگ قدم زدن در این خیابان‌ها به خصوص باغ سبزه میدان بود.

پیاده راه تجربه‌ای نوستالژیک برای من بود. من مدت‌ها بود که به دلیل ازدحام ماشین و ترافیک سنگین در میدان مرکزی به خصوص اعلم الهدی که مانند خانه دیوانگان بود، رفت و آمد نمی‌کردم. پیاده راه اعلم الهدی برای من خیلی جذاب بود و اکنون خوشحال هستم که این طرح در چهار طرف میدان نیز اجرا شد که هم بسیار زیباست و هم به شهر هویت می‌بخشد. پیاده‌راه برای نسل ما نوستالژیک و برای نسل جوان تجربه فضای عمومی بدون تردد ماشین است. من بر خلاف خیلی از مقاله‌نویس‌ها معتقد هستم که اجرای این گونه طرح‌ها نه تنها به کسب و کار و بازار لطمه نمی‌زند بلکه باعث رونق بازار هم خواهد بود.

از نظر فرهنگی چه تاثیری می‌گذارد؟

بهزاد عشقی

ما باید به مردم و سیاست‌گذاران و مدیران یاد بدهیم و این فرهنگ جا بیفتد که یک‌باره این شهر را نباید از هویت فرهنگی و تاریخی تهی کنیم. در واقع هویت تاریخی بخشی از حافظه جمعی مردم است و اگر حافظه جمعی خدشه ببیند خنده‌دار است که بگوییم ما کشوری هستیم با یک قدمت تاریخی کهن. قدمت فرهنگی در گیلان به گونه‌ای است که خیلی از اتفاقات فرهنگی قبل از اینکه در تهران اتفاق بیفتد، از جمله تئاتر و شعر در اینجا رخ داده است. ما ادبیات قدیمی داریم. یکی از جلوه‌هایش در معماری این شهر و بناهای قدیمی این شهر هم است که حفظ آن فضاها و تقویت این خاطره جمعی یاری رساندن به این فرهنگ هم می‌تواند باشد.

نظرتان در مورد برگزاری تئاترهای خیابانی در این پیاده‌راه چیست؟
تئاتر خیابانی در ایران یک غلط معروف است. مثلاً تئاتری را که در فضای بسته در سالن‌ها می‌توان اجرا کرد در خیابان‌ها برگزار می‌کنند در حالی که تئاتری که در خیابان اجرا می‌شود، باید مضمون و محتوا و فرم آن ویژگی اجرا در خیابان را داشته باشد. وقتی در فضای عمومی در حال اجرای نمایش هستیم، باید دغدغه‌های عمومی آن شهر از لحاظ سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اخلاقی را بیان کند. از طرفی چون تماشاچیان این‌گونه نمایش‌ها بلیت نخریده‌اند و تماشاگر رهگذر هستند، نمایش‌ها باید آن‌قدر جذاب باشد که آن‌ها دعوت به ماندن کند. نمایش در خیابان‌های تهران نیز با همین اشکال مواجه است که این اشتباه بزرگی است. تئاتر خیابانی خیلی خوب است، به شرطی که تئاتر خیابانی باشد، نه تئاتر در خیابان.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz