گفت و گو با م. پ. جکتاجی، نویسنده و پژوهشگر درباره پیاده راه فرهنگی میدان شهرداری-۱
پیاده‌راه با پل خشتی به باغ سبزه میدان متصل شود

رشت رویایی، مهدی بازرگانی- محمدتقی پوراحمد جکتاجی متولد ۱۳۲۶ رشت است. او پس از اخذ دیپلم از دبیرستان شاهپور رشت، به استخدام آموزش و پرورش در آمد، تحصیلاتش را در تهران در رشته زبان انگلیسی  ادامه داد، همانجا به استخدام وزارت فرهنگ و هنر در آمد و پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ به زادگاهش رشت بازگشت. «دامون» و  «مجله گیله وا» حاصل فعالیت های فرهنگی اوست. علاوه بر این از او کتاب های زیادی در زمینه های مختلف ترجمه،‌ شعر، داستان و گیلان‌شناسی بر جای مانده است. با او که یک روزنامه نگار قدیمی با تعلقات بومی و محلی است درباره سرنوشت پیاده راه  فرهنگی میدان شهرداری رشت گفت و گو کردیم. قسمت اول این گفت و گو را در ادامه بخوانید:

جناب جکتاجی نگاه کلی شما به پروژه پیاده‌راه‌سازی در میدان شهرداری چیست؟ توسعه پیاده‌راه‌ها یکی از گزینه‌هایی بود که برای توسعه رشت مطرح بود. قضاوت شما درباره این طرح و آنچه تا‌کنون انجام شده چیست؟
راستش من با این طرح موافقم. گذشته از طرح مسئله برندسازی و توسعه فرهنگی و لزوم آن، میدان شهردای دچار مشکل جدی بود و به مرحله انفجار ماشین رسیده بود. یعنی هر کسی که گذرش به این خیابان می‌افتاد باید خودش را می پایید که در پیاده رو تنه نخورد یا در خیابان زیر ماشین نرود. اصلا کسی به ساختمان های تاریخی نگاه نمی‌کرد. یک معجونی از آدم و ماشین بود که در هم می لولیدند. بارها حتی امکان داشت دو دوست که از کنار هم رد شوند و همدیگر را نبینند، یا یکی پیاده باشد و دیگری در ماشین و امکان گفت و گوی رودررو رخ ندهد. اما این طرح امکان رویارویی و گفت و گوی آدم ها را فراهم کرد. من اغلب این روزها می‌بینم که گروه گروه هستند و با هم صحبت می‌کنند. بنابراین من نظرم با این طرح خیلی موافق است و شهرداری هم توانسته خیلی کار خوبی انجام دهد. البته این طرح خیلی قدیمی است که باید مدتها پیش انجام می شد. از قبل از انقلاب، رشت در نوبت چنین طرحی بود.

م. پ. جکتاجی

آیا پروژه پیاده‌راه‌سازی و احیای موزه‌ی میراث فرهنگی، آنها را به حاشیه نمی‌برد؟ گویی که میراث فرهنگی ما مرده است و حالا برای آن مراسم ختم می گیریم. مثلا وقتی از صنعت ابریشم خبری نیست، نصب تندیس نمادین از زنی که رشتی دوزی می کند چه کاری می تواند به پیش ببرد؟
شاید نمادهای این کار به شکل مجسمه هایی در این میدان استفاده شود و این به نظرم مشکلی ایجاد نمی کند. جدای از اینکه برخی از آن پیشه ها الان هم وجود دارد. اگر هم امروز آن صنایع و مشاغل در حاشیه رفته است، مشکل سیاسی، دولتی و اجرایی است و ربطی به توسعه شهری میدان شهرداری و پروژه پیاده راه ندارد. ببینید پیاده راه هایی از این نوع فقط برای رفت و آمد مردم نیست، آنجا علاوه بر این به مناسبت هایی می شود برنامه های فرهنگی اجرا کرد. باید تقویمی برای آن درست کرد و بر اساس آن نمایشگاه گذاشت، آیین ها را احیا کرد، استادکارهای فنون مختلف را آورد تا برای مردم به شکل زنده آن هنر و حرفه ملموس شود. پس می توان همیشه برای پیاده راه برنامه فرهنگی داشت.

قطعا طراحان این پیاده را از نظرات نخبگان محلی استفاده می کنند. پیشنهادی که شما برای پیاده راه فرهنگی میدان شهرداری دارید چیست؟
به نظرم چون ساختمان هایی که در این محدوده قرار گرفته تاریخی است به اقتضای کاربری ساختمان ها می تواند به موزه تبدیل شود. مثلا همین ساختمان شهرداری می تواند موزه شهرداری شود، موزه هنرهاای معاصر شود، ساختمان پست تبدیل به موزه پست شود، ساختمان هتل ایران چون در دست میراث است می تواند موزه مردم شناسی شود. ساختمان استانداری سابق، می تواند به تعاریف جدیدی از کار خود دست بزند. کتابخانه ملی و خیلی موارد دیگری که می شود طراحی شود و بر مبنای آن کار به جلو برده شود.

علاوه بر این به نظرم اگر تدبیری اندیشیده شود که مجموعه پیاده راه با پلی خشتی به باغ سبزه میدان متصل شود عالی می شود. اگر کارشناسی شود می شود با یکی دو پل عابر پیاده با المان هایی از معماری بومی این امکان فراهم شود. پل هایی قدیمی ای که ما داشتیم و اسمش مرغانه پرد بود، آنها را می شود به شکل نمادین احیا کرد به طوری که از زیرش ماشین بگذرد و از روی آن عابر پیاده رد شود.  از انتهای خیابان علم الهدی به باغ سبزه میدان، یعنی آنجایی که الان ماشینرد می شود، این خیابان برای رفت و آمد ماشین بماند اما از روی آن پلی به سبک پل های قدیمی خشتی درست شود.عابری که می خواهد به باغ سبزه میدان برود از طریق یک یا دو پل قدیمی به این باغ  برود. البته این در حد ایده است  باید کار کارشناسی روی آن صورت بگیرد. آنهایی که می خواهند استراحت کنند به باغ سبزه میدان می روند و آنهایی که قصد خرید یا مسیرهای دیگری دارند از مسیرهای کناره راه عبور خواهند کرد.

پیشنهاد دیگر من این است که تمام کوچه های اطراف را هم سنگفرش بکنند. بخصوص این بازارچه سبزه میدان را که به نظرم آن را باید جزو مجموعه این طرح بیاورند،‌چون خیلی مهم است. این بازارچه خیلی قدیمی است. علاوه بر این وقتی این پیاده راه افتتاح شد به حال خود راها نشود، بلکه گروهی ناظر و رفتگرا خاصی باشند که نواقص را دائما مرتفع کنند. یعنی وقتی کاشی ای در آمد به بر خودش نگذارند بلافاصله ترمیمش کنند.

بحث دیگر هم بحث فضای سبز این مجموعه است. متاسفانه ما در پروژه پیاده راه درخت خیلی کم داریم. در حالی که به نظرم خوب است که در این مجموعه درخت هایی باشد که طی سال سبز باشند و گل بدهند. به نظرم می شود درخت هایی از این دست را انتخاب کرد که به زیبایی مجموعه بیفزاید.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz