گزارش اختصاصی رشت رویایی از روز دوم جشنواره استانی تئاتر گیلان
هیجان و جنجال در نشست نقد و بررسی نمایش «کا»

رشت رویایی، محمد غلامی‌پور- جشنواره استانی تئاتر گیلان دومین روز خود را نیز پشت سر گذاشت و همچون روز نخست سه اثر به روی صحنه رفت.

اولین اجرای روز دوم به نمایش «آنتیگونه با سالاد فصل» اختصاص داشت که در سالن شهید انصاری به روی صحنه رفت. وحید درویشی کارگردانی این نمایش را برعهده داشت و بازیگرانی همچون مرجان موسی نژاد، وحید درویشی، مسعود قسمتی و پریناز خاتم‌آبادی به ایفای نقش پرداختند.

داستان «آنتیگونه با سالاد فصل» درباره یک گروه است به نام بند مهاجران که تصمیم می‌گیرند داستان «ادیپ شهریار» و «آنتیگون» را یکبار دیگر از منظر خودشان به اجرا در بیاورند اما با یک رویکرد تازه، جدید و مدرن.

نمایش «آنتیگونه با سالاد فصل» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

وحید درویشی در مورد این نمایش به رشت رویایی می‌گوید: من از سال ۹۰ یک پروسه‌ای داشتم که روی متن «شاه لیر»، «رومئو و ژولیت» و این متن که مال سوفوکل است کار کردم. قصد داشتم از یک منظر و دیدگاه جدید به یک موضوع، اتفاق و اثرهای درخشانی که بزرگ‌ترین نمایشنامه‌های تاریخ هستند نگاه کنم و سعی کنم که به یک زبان اجرایی جدید برسم.

او درباره اثر خود و هدف از پرداختن به آنتیگون توضیح داد: از جنبه زیبایی‌شناسی و فرم، نگاهی فانتزی و جدید و روانی به شخصیت ادیپ داشتیم. ادیپ شخصیتی عجیب مثل ضحاک دارد. ادیپ اولین کسی است که عقده‌ای شد و ناخواسته با مادرش وصلت کرد و پدر خود را به قتل رساند. او صاحب چهار فرزند است و می‌خواهد جلوی حقیقت مقاومت کند و زمانی که توانایی ایستادگی را ندارد، چشم‌های خود را بیرون می‌آورد.

کارگردان و نوسینده «آنتیگونه با سالاد فصل» ادامه می‌دهد: خوشبختانه استقبال امروز از نمایش ما بسیار خوب بود و حضور این تماشاگران در جشنواره اتفاق فرخنده‌ای است. اقبال عمومی از تئاتر را باید به زیاد شدن سالن‌های اجرا مربوط دانست. ارشاد با وجود تنگناهایی که وجود دارد تمام تلاش و توان خود را به کار گرفته است تا جشنواره را خوب برگزار کند. امسال حتی منتقد مدعو دعوت کرده است. و شاید خیلی از جشنواره‌های استانی در استان‌های دیگر چنین کاری نکنند. باید گفت ارشاد تلاش کرده تا امسال جشنواره تخصصی‌تری را شاهد باشیم و این باعث پیشرفت تئاتر استان خواهد بود.

درویشی در مورد سطح کیفی آثار و مقایسه‌اش با سال‌های اخیر توضیح می‌دهد: اگر ما می‌دیدیم که آثار راه‌یافته به جشنواره استانی در سال‌های اخیر از کیفیت قابل قبولی برخوردار نبود به این دلیل بود که خیلی از گروه‌ها در طول سال متن خارجی کار می‌کنند. و چون فقط متونی که توسط نویسندگان ایرانی نوشته شده است می‌تواند در جشنواره شرکت کند، آثار راه‌یافته به جشنواره کم است و بدیهی است که کار ضعیف هم در میان آن وجود دارد. مثلاً در جشنواره استانی امسال فقط ۱۸ نمایش متقاضی بود در حالیکه اگر با کارهای خارجی جمع ببندیم حداقل به ۴۰ کار می‌رسید. من فکر می‌کنم شورای نظارت بر نمایش باید تمهیدی بیندیشند که متون خارجی هم شرکت داده شود اما متون ایرانی به نسبت بیشتری پذیرفته شود. اینگونه دست بازبین و داور هم بازتر است.

او همچنین ادامه داد: اتفاقی که در جشنواره امسال افتاد شیوه‌های اجرایی متفاوتی در میان این ۹ اثر وجود دارد. تنوع آثار و شیوه‌های متفاوت از نظر اجرایی جشنواره امسال را تا حدودی خاص کرده که می‌تواند برای تماشاگران هم قابل توجه باشد.

جذابیت‌های بصری و تصویری در آنتیگونه با سالاد فصل

در جلسه نقد و بررسی این نمایش اما صمد چینی‌فروشان، منتقد سرشناس جشنواره امسال، از جذابیت های بصری و زیبایی‌شناختی «آنتیگونه با سالاد فصل» تعریف کرد و در ادامه گفت: ایراد محوری اجرا نبود یک خط روایتی مشخص است. اگر در داستان با گروه اجرایی که پس از مدت‌ها دچار بحران شده و با رجوع به شخصیت‌های اساطیری، سعی در حل مشکلات خود داشتند مواجه می‌شدیم، برای مخاطب بیشتر قابل درک بود. البته متن می‌توانست بدون یک طرح داستانی و به صورت نمایش‌واره باشد که در درون خود به دلیل فرم و روابط، معنا را منتقل سازد.

نمایش «آنتیگونه با سالاد فصل» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

این منتقد در پایان تصریح کرد: اگر هدف نمایش مشخص نباشد، چیزی جز سرگیجه عاید تماشاگر نمی‌شود. من این نمایش را یک رویکرد پسامدرن می‌دانم اما هنوز نمی‌فهمم به دنبال چیست. چون رویکرد پسامدرن مبهم نیست. این اجرا با تمام ارتباطی که موسیقی با صحنه برقرار می‌کند و بازی چشمگیر بازیگران و صحنه‌آرایی قابل‌توجه، محوریت ندارد و پرسش‌برانگیز است.

گزارش تصویری نمایش «آنتیگونه با سالاد فصل» در جشنواره استانی تئاتر گیلان

کسوف ایوب آقاخانی

نمایش «کسوف» دومین اجرای روز دوم جشنواره بود که در خانه نمایش ساختمان فرهنگ و هنر شهرداری اجرا شد که همچون اجراهای گذشته شاهد استقبال خوبی از این نمایش بودم.

نمایش کسوف نوشته ایوب آقاخانی و به کارگردانی مهرداد آبسالان است که بازیگرانی همچون حسین رفعتی، نگار خلاق و علی بدر طالعی به ایفای نقش پرداختند.

نمایش «کسوف» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

«کسوف» داستان یک مرد افغانی است که در تهران کارگری می‌کند و با یک زن کولی ازدواج می‌کند و بچه‌دار می‌شوند. اما اعلام می‌شود که افغان‌ها باید از ایران بروند و این خانواده به دردسر می‌افتند. آنها برای نرفتن از ایران و فرار از فشار به منطقه صفر مرزی می‌روند. «کسوف»، داستان عشق و درد است. داستانی که روایت همیشه بشر در بند شرایط دشوار اجتماعی را نقل می‌کند. به همین دلیل هم هست که بیش آنکه با ساختار قصه‌اش قصد جلب و جذب توجه مخاطب را داشته باشد، به واسطه حس انسانی و عمیق با مخاطب درگیری و ارتباط ایجاد می‌کند.

هرچند شرایط سالن اجرا مناسب نبود و تماشاگران از این بابت ناراضی بودند اما بازی خوب و تاثیرگذار بازیگران این نمایش باعث شد بسیاری از تماشاگران را با خود همراه و درگیر احساسات کنند. به شکلی که وقتی بازیگران به جلسه نقد و به برسی اثر پا گذاشتند، تماشاگران ایستادند و آنها را یک بار دیگر تشویق کردند.

گزارش تصویری نمایش «کسوف» در جشنواره استانی تئاتر گیلان

شیوه اجرایی متفاوت در اجرای کسوف

جلسه نقد و بررسی «کسوف» شلوغ بود و با وجود اینکه نمایش بعدی قرار بود در سالن سردار جنگل برگزار شود اما این مسئله موجب نشده بود تا تماشاگران از ترس ساعت پیک ترافیک در جلسه نقد و بررسی «کسوف» شرکت نکنند.

مهرداد آبسالان، کارگردان نمایش در ابتدای این نشست با اشاره به اینکه به دلیل گرمای سالن موفق نشد این اجرا را ببیند، درباره متن توضیح داد: یکی از شروط کار کردن این نمایشنامه این بود که دستی در متن برده نشو؛ بنابراین هیچ تغییری در متن و دیالوگ‌ها ایجاد نکردیم بلکه فقط شکل و شمایل اجرایی را تغییر دادیم. در ابتدای کار هنگامی که در اینترنت سرچ کردم و عکس اجراهای دیگر «کسوف» را دیدم، بین آنها یکنواختی و شباهت به چشم می‌خورد. پس از خوانش متن به این نتیجه رسیدم که «کسوف» این قابلیت را دارد که تحلیل و شکل دیگر اجرایی داشته باشد و اولین تمهید من این بود که صدای بازپرس را از بازیگر استفاده کنم.

این کارگردان با اشاره به اینکه هیچ‌کدام از اجراهای کسوف را ندیده است، توضیح داد: سعی کردم شکل و شیوه اجرایی خودم را در مورد کسوف داشته باشم تا این کار تکراری و کپی نباشد.

بازیگران کسوف مورد تحسین تماشاگران و منتقد جلسه

چینی‌فروشان ضمن تبریک به کارگردان این نمایش به بازی خوب بازیگران اشاره کرد و گفت: انتخاب شما برای عینیت‌بخشی به بازپرس به عنوان یک شخصیت در صحنه کمک زیادی به برقراری ارتباط مخاطب با نمایش کرد. دست بردن در اجرای متن به خاطر بازی خیلی خوب بازپرس که عکس‌العمل‌های بسیار سنجیده‌اش به خصوص در لحظات آخر به خاطر برخورد عاطفی با موضوع، مخاطب را به نسبت زیادی متأثر و بیشتر به نمایش نزدیک می‌کند.

او در مورد نمایشنامه آقاخانی افزود: کسوف نمایشنامه زیبایی است. وقتی به یک اثر نگاه می‌کنیم اولین نکته‌ای که به ذهن ما می‌رسد موضوع اثر است. و در مرحله بعد اجرا را به مثابه متن بررسی می‌کنیم و می‌بینیم که آیا دراماتیک است، آیا موفق شده است آن موضوع را به صورت عملی اجرا کند و تاثیرش را بر مخاطب بگذارد. همچنین ساختار اجرایی را می‌بینیم که رابطه‌ای با معنا و مفهوم کار دارد. متن به دلیل ادبیات زیبا و توانایی در انتقال حس و حالِ موقعیت ویژه شخصیت‌هایش بسیار موفق است. اگرچه از میان موضوعات وسیع جاری در شرایط زندگی اجتماعی یک افغان و دو کشور همسایه ایران و افغانستان، موضوع زیادی وجود دارد که می‌توان بررسی کرد. اما نمایش به جزئی از این مسائل بزرگ و زندگی شخصی دو نفر به شکل هنرمندانه و شاعرانه به مفهوم پرداخته است.

نمایش «آنتیگونه با سالاد فصل» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

این منتقد با بیان اینکه کسوف متن موفقی است درباره‌ی اجرای نمایش افزود: اجرا، هیچ تلاشی نکرده که چیزی را درشت‌نمایی کند. خیلی سنجیده با تکیه بر توانایی بازیگران کار را پیش برده است. اجرای کسوف به خوبی این حس در بند بودگی و حس زندگی تلخ موقعیت این افغانی و بخشی از جامعه ایران به عنوان یک زن در جامعه به دلایل فقر یا هر چیز دیگری که بین‌شان پیوند ایجاد کرده و این مجموعه متأثر است از موقعیت جغرافیایی و موقعیت سیاسی و اجتماعی جامعه افغان و جامعه ایران و پیوند این دو توانسته در اجرا و بازی‌ها به منصه ظهور برساند.

چینی‌فروشان با بیان اینکه این متن، متن پرتحرک و پرجنب‌وجوش و جوشی نیست، افزود: بنابراین چنین متن‌هایی به نوع بازی‌ها، توانایی بازیگر در بروز عواطف و احساسات و غنابخشی به لحظه‌های بخش‌های اجرایی متکی است. و خوشبختانه در مورد این نمایش می‌بینیم که بازی‌ها توانست ما را متأثر کند.

نمایشی آوانگارد و بدیع به نام «کا» با شیوه اجرایی متفاوت

سومین اجرای روز دوم که قرار بود ساعت ۸ شب در سالن سردار جنگل اجرا شود به نمایش «کا» اختصاص داشت. متاسفانه به دلیل عدم برنامه‌ریزی درست تماشاگرانی که در جلسه نقد و بررسی اجرای دوم حضور داشتند برای رسیدن به موقع با مشکل مواجه بودند. جلسه نقد و بررسی که ساعت ۸ به پایان رسید بسیاری را برای تماشای «کا» پشیمان کرد و آنهایی هم که امیدوار بودند اجرای نمایش سوم کمی با تأخیر شروع شود صندلی گیرشان نیامد. اما با این وجود «کا» با تاخیری بیست دقیقه‌ای شروع شد.

شاید پر تماشاگرترین و جنجالی‌ترین نمایش دو روز نخست را همانطور که پیش‌بینی می‌شد باید به «کا» نسبت داد. نمایش «کا» به کارگردانی وحید تقی‌زاده و غزاله جهان‌بین و همچنین با بازی مجتبی واشیان به روی صحنه رفت.

نمایش «کا» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

نمایش «کا» نمایشی آوانگارد و فیزیکال است که با الهام از آموزه‌ها و باورهای آنتونن آرتو، اثری ایده‌محور است و به عصاره اصلی زندگی می‌پردازد. کاراکتر اصلی یعنی «کا» موجودی آزمایشگاهی است که در بی‌مکانی و بی‌زمانی قرار گرفته و هیچ تسلطی بر زندگی خود ندارد. این نمایش از یک بازیگر شامل شده که با استفاده از تمهیدات صوتی و تصویری بر جنبه‌های فیزیکی بدن تاکید دارد.

غزاله جهان‌بین در گفتگو با رشت رویایی در مورد این اثر می‌گوید: سعی ما این بود که کار را به سمت تئاتر فیزیکال و بی‌کلام پیش ببریم. چون هم من و هم آقای تقی‌زاده اعتقاد داریم که تئاتر باید بتواند با هر کسی ارتباط برقرار کند. خیلی جاها کلام ارائه یک اثر را محدود می‌کند. این اعتقاد شخصی ما نیست بلکه خیلی از بزرگان تئاتر به این مسئله باور داشتند. ما بیش از هر چیز تحت تأثیر آرتور هستیم که اعتقاد داشت تئاتر باید به چنان حالت بنیادینی برسد که بتواند با هرکسی، هر فرهنگی و هر زبانی ارتباط برقرار کند. درون‌مایه کار هم برای ما همین بود؛ تئاتری که مرز نداشته باشد.

نمایش «کا» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

این کارگردان جوان در مورد اسم نمایش، توضیح داد: کا کلمه‌ای چند وجهی است. یک بخش از این قضیه می‌تواند به کاسپار هاوزر برگردد؛ به کارکتری که ایده اصلی را از او الهام گرفتیم که اعتقاد داشت: هویت اصلی انسان را به خاطر عدم کلام داشتن از آن گرفتند. جدای این مسئله آثار کافکا روی هر دوی ما هم من هم آقای تقی‌زاده تأثیر گذاشت. و همین‌طور کا در در مصر باستان به معنای روح و جان است. تمام این‌ها در کلیت اثر مد نظر ما بوده است.

جذابیت‌های ظاهری چشمگیر در نبود کلام

جلسه نقد و بررسی «کا» از حواشی زیادی برخوردار بود و کمی جو سالن آرامش خود را از دست داد و به سمت درگیری‌های کلامی رفت. هرچند پیش‌بینی می‌شد یک طیف از مخاطب در مقابل اثری آوانگارد که تئاتر متداول و درام معمول را پس می‌زند جبهه بگیرند و ارتباط برقرار نکنند اما در کل مباحث طرح شده در این نشست از بار علمی و آموزشی بسیار بالایی برای مخاطبان برخوردار بود که از جنبه‌هایی حرفه‌ای‌تر با موضوع هنر و تئاتر آشنا شدند.

منتقد این نشست در ابتدای صحبت‌های خود با بیان اینکه این نمایش چند عنصر جذابیت ظاهری چشمگیری دارد، گفت: تئاتر خوشبختانه دیگر یک شکل و یک فرم ثابت ندارد. تنوع اشکال و ایده‌های اجرایی در جهان مثل همه هنرها گشایش فکری را ایجاد می‌کند وبه ذهن امکان می‌دهد که خود را با استفاده از فضا و جهان پر تصویر نمایش جهان بیرون ما هم وارد خلاقیت اثر شویم و از تئاتر صرفاً کلامی به تئاتر بصری، تصویری و ایده پرداز برویم؛ تئاتری که اساساً از یک ایده شکل می‌گیرد.

نمایش «کا» در جشنواره استانی تئاتر گیلان - شهریور ۱۳۹۵

چینی‌فروشان در ادامه گفت: این خلاقیت‌های بصری است که فضای ارتباطی را گسترش می‌دهد و امکان می‌دهد که تماشاگر پیگیر مجموع کنش‌های بصری و رفتاری روی صحنه باشد. به هرحال این نوع اجراها که به نوعی به ابزورد تنه می‌زند برای خود دنیایی دارد که باید شکافته شود تا ایده و ذهنیتی که در پس اثر هست واکاوی شود. آن چیزی که در این نمایش قابل توجه است دکور، شکل و فضای ساخته شده است و تکیه کار بر حرکت و رفتار در صحنه در نبود گفتار است. اما کلمات و جملاتی از آغاز گفته می‌شود که آن‌ها یا تقویت می‌کنند یا اضافه هستند که باید به برسی شوند.

«کا» یک اثر متادرام است و باید در بستر خود نقد شود

وحید تقی زاده یکی از کارگردان‌های این نمایش با بیان اینکه ما تئاتر را یک اثر اجرایی می‌بینیم، گفت: تئاتر به خودی خود یک هنر کامل است و باید گفت که ما به این سبک نرفتیم، بلکه این سبک ما را انتخاب کرد. از سال ۸۱ الی ۸۲ کارهای ما کمی از حالت رئالیستی خارج شد و بعد از آن این سبک ما را انتخاب کرد. جهان در حال پیشرفت است و من مسلماً نمی‌توانم در خلوت خود اثری را خلق کنم که به روز نباشد. متن ما حذف نشده است و فقط متن بر اساس تئاتر شکل گرفته است.

چینی‌فروشان سؤال خود را اینگونه مطرح کرد که هر اثر در هر قالب و فرمی که باشد باید اجزای آن به یک وحدت برسند. این اجزای همخوان یک کلین همخوانی به وجود می‌آورند که یا به لحاظ زیبایی‌شناسی ما را مجذوب می‌کند یا به لحاظ معناشناختی و جهان‌شناختی. تصور من از این اثر یک زهدان و شروع جهان است اما وقتی با جمله‌ای آغاز می‌شود که «من می‌خواهم شبیه کسی باشم که قبلاً بوده» آن شروع هستی از ذهن پاک می‌شود. یا وقتی کلماتی مثل بلوتوث وارد اثر می‌شود، این اجزا باید نسبت به ساختمان اصلی اثر پاسخگو باشد. آنچه که من دیدم یک جور گسست در اجزا است؛ شکل زیبا است اما وقتی وارد ماجرا می‌شویم اجزا ناپیوسته هستند و نمی‌توانند یک کلیت یکپارچه‌ای را بسازنند گرچه ممکن است به لحاظ بصری یک کلیت زیبایی داشته باشد.

تقی‌زاده در ادامه در پاسخ به انتقاد یکی از تماشاگران با اشاره به اینکه نقد شما ساختاری نبوده است، جواب داد: در ساختار درام این کارکردی که شما اشاره کردید نمود پیدا می‌کند. این اثر درام نیست بلکه «متا درام» است. ریشه «متا درام» از لوکارفسکی شروع شده است. «متادرام» به معنای ورای درام است. در این نوع از تئاتر تاکید بر این است که چه از طریق اشاره مستقیم به مخاطب و چه از طریق اشاره غیرمستقیم نشان دهیم که این کار اساساً نمایش است. و به خاطر همین است که طراحی بازی بازیگر ما به شکلی است که بدن بازیگر نشان بدهد یک این صرفاً یک بازی است و مخاطب قرار نیست باور کند که واقعی است. ساختار درام با متادرام فرق می‌کند.

موقع تئاتر دیدن احمق نباشید

غزاله جهان‌بین دیگر کارگردان در مورد تناقض‌های موجود در کار تاکید کرد: اولاً مسئله به هم ریختگی زمان کار جدیدی در تئاتر نیست. مسئله دیگر این است که بنیان اثر متادرام است و شما باید هرچیزی را در ژانر کاری خودش در نظر بگیرید. وقتی ما داریم متادرام کار می‌کنیم دیگر نمی‌توانیم به دنبال شاخصه‌های درام بگردیم. در این کار و به‌هم‌ریختگی‌های زمان به نظریات انیشتین در مورد زمان برمی‌گردد.

این کارگردان جوان در ادامه صحبت‌های هیجانی خود با بیان این که لطفاً موقع تئاتر دیدن احمق نباشیم، فضا را به سمت التهاب و واکنش تماشاگران پیش برد: قرار نیست یک نخ را بگیریم و بر اساس همان داستان پیش برویم. البته می‌توانید این کار را هم انجام دهید و آزاد هستید.

وحید محبوب بشری از هنرمندان تئاتر گیلان نیز با ابراز گلایه از برخورد نامناسب کارگردان زن با منتقدین نسبت به شکستن بعضی حرمت‌ها در جامعه هنری ابراز نگرانی کرد.

غزاله جهان‌بین با بیان این که منظور از گفتن احمق شخص خاصی نبود بیان داشت: من نظرم این بود کسانی که به موضوعات عمیق نگاه نمی‌کنند احمق هستند. من این را در درجه اول به خودم گفتم و به نظرم احمق خیلی کلمه بدی نیست و یک بیماری است. ما در سبک رئال کارهای شاخصی چون کار مرحوم رادی را داریم، پس کسی که رئال کار می‌کند بدون شک احمق نیست.

یکی از نقاط ضعف کا عدم پیوستگی اثر است

چینی‌فروشان نیز در ادامه توضیح داد: ما کار می‌کنیم برای مخاطب، سؤال مخاطب این است که اگر قرار است کفش کفش نباشد و سمبل معرفی شود پس چرا کفش شد؟ اثر وقتی خودش را آشکار می‌کند که به سمت اندیشه مشخصی برود و اگر هنرمند بخواهد هرجایی آن را بپیچاند و به جای دیگری برود این دیگر تئاتر نیست که هرجایی که دوست دارد کار کند.

او همچنین گفت: از من توقع نداشته باشید که بگویم کار خام و چندپاره است. عدم پیوستگی می‌تواند درست باشد. همه این‌ها باید فرایندی را طی کنند و چهارچوبی را به وجود آورند. ما آدمی را دیدیم که ابتدا دست و پایش را می‌گیرد و این برای ما قابل فهم است. بعد این موجود تبدیل به میمون می‌شود. من چگونه می‌توانم این را باور کنم؟ برای یکپارچه کردن این، مخاطب دچار مشکل می‌شود. آن چیزی که قابل توجه است فرم و شکل است ولی در کار معنایی با تضاد مواجه می‌شویم. وقتی ما صدای هیتلر را می‌شویم باید به معنایی برسیم. وقتی فضاهای ریاضی و هندسی روی صحنه می‌آمد من حس کردم که این انسان دارد خود را پیدا می‌کند. بعد از آن به سربازی و هیتلر می‌رسیم. این پروسه می‌تواند یک معنایی بدهد و در ادامه کامل‌تر شود و به معنایی برسد. ولی این که در نیمه کار کفش را می‌بیند و تعجب می‌کند در حالی که آموختن را قبل آن تجربه کرده این‌ها تضاد و تناقض است. این سؤال برای من به وجود می‌آید که این‌ها یعنی چه؟ دنبال چه چیزی است؟ کفش که از آسمان برای بشر نیامد. ضمن اینکه این کاراکتر ارتباط با جهان بیرون هم دارد. سؤال اینجاست که این مجموعه قرار است ما را به کجا ببرد.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz