ماموریت‌های روزانه‌ یک نویسنده مدرن

ترجمه‌ی کاوه فولادی نسب، مریم کهنسال نودهی: خرت و پرت‌ها را از فضای کارتان بریزید بیرون، هر چیزی را که نمی‌خواهید در پروژه فعلی‌تان از آن استفاده کنید، از جلوی چشمتان بردارید یا رویش را بپوشانید.

ماموریت های روزانه‌ یک نویسنده مدرن

شما برای هر پروژه نویسندگی نیاز به فضای کاری دارید که به آن پروژه اختصاص یافته باشد. ارزشش را دارد که زمانی را صرف خانه تکانی کنید زیرا به هم ریختگی بیش از حد باعث تلف شدن وقت و تحلیل رفتن انرژی می‌شود. همین امروز صبح یادداشتی توییتری از مستندنویس معروف، سوزان اورلئان دیدم که نوشته بود «عجب، اگر قرار نبود کتابی بنویسم، هیچ وقت کمدم را مرتب نمی کردم». اما صبر کنید. آیا او نباید به جای تمیز کردن کمدش، [بنشیند و] بنویسد؟ شاید هر دو کار را همزمان انجام می دهد.

شاید هم برای تمیز کردن تارهای عنکبوتی که ذهنش را از نوشتن باز می‌دارند، نیاز به تمیز کردن کمدش دارد. به عبارت دیگر، شاید او برای «نوشتن» نیاز به «ننوشتن» دارد. نشانه تولد قریب الوقوع یک بچه «ضربه‌هایی درونی است در بخشی از وجود مادر. یک خانم باردار که گردگیری می‌کند، جارو می‌زند، یک چیزهایی را انبار می‌کند، دیوارها را نقاشی می‌کند و لباس‌های بچه را روی هم می‌چیند، مثل عقاب مادری در فلوریداست که برگ‌های سوزنی کاج را به چنگال می گیرد و آن‌ها را با خودش می‌برد بالای ایستگاه برق یک پارکینگ عمومی.

همان طور که نوشتن یک متن دست نویس یا یک نسخه اولیه- به طور استعاری- شبیه زایمان یک کودک است، این هم نباید شگفت‌زده‌مان کند که شروع فرایند نوشتن شبیه این است که لوتا درمی‌یابد چیزی دارد در درونش می‌جنبد. من هم، مثل اورلئان، بیشتر وقت‌ها تمیزکاری‌هایم در قبال فضاها و وسایلم (گاراژم، چوب‌های گلفم) مستقیما به پروژه نویسندگی‌ام مربوط نمی‌شود. اما مرتب و تمیز کردن آن کپه خرت و پرت‌های کنج دفتر کارم برایم یک جور دست گرمی است تا [بعد] مستقیم بروم سراغ کار اصلی‌تری که سر و سامان دادن به مواد و مصالح نوشته‌ام باشد.
دفترچه‌هایتان را علامت‌گذاری کنید، تاریخ بزنید و آن‌ها را متناسب با پروژه‌تان و به ترتیب توالی زمانی در قفسه‌ای بچینید.

دونالد موری- نویسنده- یک برنامه ریز تمام عیار بود. او مشهور بود به این که به وسیله یک دفتر یادداشت‌های روزانه فکرهایش را جمع و جور و وقتش را تنظیم می‌کند. او پیش از مرگ وسایل شخصی ادبی‌اش را به موسسه پوینتر بخشید و برای من غوطه خوردن در این وسایل- یک فرایند آموزشی درخشان بود. اگر سراغ مجموعه موری بروید، به سلسله‌ای از دفترهای یادداشت‌های روزانه بر‌می‌خورید- نزدیک صد تا- که به ترتیب توالی زمانی به صف شده‌اند.

موری برای ثبت از دفترچه‌های سیمی ۸۰ برگ بیست در بیست و پنج سانتیمتر مدل ۳۳۰۰۸ شرکت ردی فرم (به آدرس تگزاس ۷۵۰۱۹) استفاده می‌کرد. همه این‌ها را ذکر کردم تا ادای احترامی هم به توجه موری به جزییات کرده باشم. او- به شکلی که من از پسش برنمی‌آیم- آماده ثبت، پردازش، فهرست بندی، حاشیه نویسی و تدوین بود؛ بی‌چون و چرا آستین‌هایش را برای کارهای سخت و پرفشار بالا می‌زد و شالوده‌ای را بنیاد می‌گذاشت که می‌شد رویش کلیسایی زیبا بنا کرد.

اگر پروژه تان آغاز، میانه و پایان روشنی دارد، مواد و مصالح کارتان را در همین سه گروه طبقه‌بندی کنید.

اگر در سازمان دهی مواد و مصالح کارتان حرفه‌ای و مجرب نیستید، به شما جدی تصویه می‌کنم که از راه حل سه جبعه ای استفاده کنید. «۳» عدد قدرتمندی است زیرا حسی از کلیت اثر را به ذهن منتقل می‌کند. این عدد همه چیز را در بر می‌گیرد. به همین دلیل است که عدد ۳- دست کم در ادبیات- از ۴ بیشتر است. از هر عدد دیگری بیشتر است. اگر من برای شما سه تا مثال از نویسنده‌هایی که خوب مواد و مصالحشان را سر و سامان می‌دهند مطرح کنم، مثل این است که به شما همه نویسنده‌هایی که چنین خصلتی را دارند، معرفی کرده باشم. همین را بیاورید به دنیای نویسندگی تا ببینید عدد ۳ می‌تواند هم به ساختار داستان و هم به شیوه‌ای که برای خلق آن پیش می‌گیرید، ربط پیدا کند.

هر قطعه‌ای از نوشتار- حتی یک هایکو- یک آغاز دارد، یک میانه و یک پایان. حتی داستانی که ساختارش پنج بخشی است- مثلا یکی از نمایشنامه‌های شکسپیر- در لباس مبدل، ساختاری سه بخشی دارد. دلیلش این است که بخش میانه معمولا از سه جزءکلیدی تشکیل می‌شود. نمی‌توانید از آن فرار کنید. ۳، عدد مقدس است. پس از آن استفاده کنید. بروید سراغ سه تا جعبه‌تان. روی یکی بنویسید «آغاز»، بعدی «میانه»، و آخری «پایان».

با در ذهن داشتن این سه تا جعبه یادداشت‌ها، بریده روزنامه‌ها و مواد و مصالح منبع‌تان را طبقه بندی کنید. اگر به خرده روایتی برخوردید که مسائلی را که در ذهتنتان است خلاصه می‌کند، شاید جایش توی جعبه «پایان» باشد. آمار تکان دهنده شاید بروند نزدیک «آغاز». نقل قولی که سند یا شهادت خوبی را در خود دارد، احتمالا باید برود توی «میانه». همیشه می‌توانید چیزها را از جعبه‌ای به جعبه دیگر ببرید، بعضی مواد و مصالح را بیندازید دور یا حتی چیزی را بگذارید کنار تا برایتان معلوم شود که باید توی کدام جعبه برود.

ماموریت روزانه تان را در دفتر یادداشت های روزانه بنویسید

بیایید به جای توصیف کلان‌تری از هدف که شرح می‌دهد چرا دارید روی فلان پروژه کار می‌کنید، اسمش را بگذاریم «ماموریت روزانه». یک ماموریت روزانه- خیلی ساده- درباره این است که «امروز قرار چه کاری رو انجام بدم؟» ماموریت روزانه من در ۲۶ آپرین ۲۱۰ این بود: «امروز باید روی سه یا چهار تا موضوع کار کنم. اگر بتوانم هر کدام را کمی پیش ببرم، برایم روز موفقی خواهد بود. می‌خواهم چهار راه حل برای نویسنده‌هایی بنویسم که به کمک نیاز دارند. لازم است نسخه چاپی کتاب دستور زبانم را بخوانم تا برای ضبط فایل‌های صوتی آماده شوم. باید کتاب‌هایی را که برای پژوهش مربوط به نوشتن مقدمه کتاب روزنامه نگاری و واقع گرایی نیاز دارم، جدا کنم.»

وقتی چنین فهرستی می‌نویسم، باید خودم را برای این احتمال- و البته نه قطعیت- آماده کنم که ممکن است نتوانم ماموریت روزانه‌ام را تمام و کمال به انجام برسانم. مادرم، شرلی، همیشه می‌گوید «فردا روز دیگری است.» هر کاری که امروز نتوانید آن را انجام دهید، می‌تواند بخشی از ماموریت روز بعدتان باشد. [توانایی] بخشش خود، برای یک نویسنده شاد و پرکار، فضیلتی حیاتی است.

زیر ماموریت روزانه‌تان فهرست کارهایی را بنویسید که حتما باید تمام شوند

بزرگ‌ترین چالش کار نویسندگی چه زمانی روی می‌دهد؟ شاید آن زمانی که نویسنده می‌فهمد باید تعدادی کار مشخص و محدود را برای به پایان رساندن ماموریتی انجام بدهد. حالا برگردیم به همان مثالی که قبل‌تر از کارهای شخصی‌ام مطرح کردم. من برای شروع نسخه صوتی کتاب دستور زبانم فهرستی از این کارهای ضروری هم خواهم داشت:

دوباره جزییات را بخوانم و  هماهنگ کنم تا مطمئن شوم همه تجهیزات صوتی لازم را داریم.

به پاول در دفتر نشر صوتی زنگ بزنم و از او درباره انتظارات خودش و شرایط قرارداد موسسه‌شان سوال کنم.

یک فایل الکترونیک برای موسسه چاپ و نشر «سر اسپیدی» بفرستم تا بتوانم متن را در اختیار داشته باشم و چند باری از رویش بخوانم و علامت گذاری کنم. همین الان (ساعت دو و بیست و شش دقیقه بعد از ظهر است) همه این کارها تمام شد و حالا منتظرم تا ببینم کی نسخه چاپی به دستم می رسد.

در این فاصله روی «امداد! برای نویسندگان» کار می‌کنم و وقتی به خانه بروم توی کتابخانه‌ام دنبال متن‌های مناسب درباره واقع گرایی خواهم گشت. شاید هم چندتایی از این مسابقه‌های تلویزیونی واقع‌نما را که با حضور مردم عادی اجرا می‌شوند، تماشا کنم تا ببینم به موضوع بحثم ربطی دارند یا نه.

بیان ماموریت به هر شکلی باید گویای استراتژی‌ها و تاکتیک‌ها باشد. نمی‌تواند در زمان منجمد شود. تغییر می‌کند. این توقع را هم از آن داشته باشید که با چیز دیگری آمیخته یا در آن جاری شود.

هفته‌نامه کرگدن

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz