محمد غلامی‌پور

مخالفت سه عضو شورا با توسعه رشت در چیست؟
سپر انسانی در مقابل قطار توسعه شهری رشت

شورای شهر رشت

رشت رویایی، محمد غلامی‌پور- «متأسفانه گاهی برخی شهرداران ضعیف‌النفس مانند من، در مقابل دخالت‌های شوراها کوتاه می‌آیند و اعلام می‌کنند، مجبوری این باج را به شورا بدهی. این آغاز یک سقوط بزرگ است».

این بخشی از سخنان محمدباقر قالیباف است که هفته گذشته در بیست‌وهشتمین اجلاس عمومی شورای عالی استان‌ها به زبان راند. جمله‌ای که سه روز پیش در نقطه ثقل سخنان شهردار رشت در نشست مطبوعاتی مجموعه شهرداری نمود عینی پیدا کرد. «برخی‌ها باج می‌خواهند، من نمی‌دهم».

هر کس یک روز هم پایش را در این شهر گذاشته باشد می‌داند که منظور شهردار به اعضای منتقد است که فضای ماه‌های اخیر را به انحای مختلف به التهاب کشیده‌اند. اما یکشنبه خاکستری شورا با تمام یکشنبه‌های عمارت اخوان فرق می‌کرد؛ روزی که اتهامات بسیاری به شهردار رشت بسته شد و سؤالات بسیاری از او پرسیده شد اما پس از پاسخ مستدل شهردار فرصت پاسخگویی به موارد مطروحه دیگر از او دریغ شد و با ایجاد جنجال و داد و قال جلسه از حد نصاب افتاد و به پایان رسید.

این‌بار اما نوبت ثابت‌قدم بود تا به همراه تیم مدیریتی خود عصر پنجشنبه را برای یک پیک‌نیک ماجراجویانه دست‌جمعی به سالن گفتگوی عمارت تاریخی شهرداری رشت بیاید و با ارائه اسناد و مدارک خود، علامت سؤال های متعدد برخی از شورا نشینان را به نقطه علامت تعجب تبدیل کند. مدارکی ماند: قوانین خدمات درمانی، نسخه پزشکی همسر، فیش حقوقی، شارژ ساختمان، شارژ تلفن، علایق سیاسی، رستوران مورد علاقه و بسیاری موارد دیگر. اعتراض چندباره خبرنگاران به صحبت درباره چنین مواردی نشان می‌داد که آنها برای شنیدن حرف‌های دیگری به آنجا آمده‌اند. اما وقتی یک شخص با صدای بلند گفت چرا باید در مورد چنین مسائل پیش پا افتاده‌ای صحبت کنیم؟ آقای شهردار جواب داد: نه عزیزان اشتباه نکنید، اتفاقاً این‌ها مهم است.

موسوی روزان پیش از این در یکی از جلسات شورا گفته بود: «متاسفانه فریادها میلیاردی است اما مدارک به میلیون هم نمی‌رسد». وقتی یکی از اعضای شورا خبر از افشاگری بزرگ داد و تهدید کرد که در یک کنفرانس مطبوعاتی تمام اسناد را علنی می‌کند همه منتظر بودند که یک اختلاس از کلاه بیرون بیاورد اما وقتی اسناد در یک سایت خبری منتشر شد همگان در عین تعجب با فیش برق منزل، بیمه تکمیلی همسر شهردار، چک غیرقابل وصول شهردار، تأیید طراحی داخلی ساختمان گیل توسط کارپرداز، ساخت پارک کودک در کنار خیابان ۳۵ متری روبرو شدند.

ثابت‌قدم جریانی را هدایت می‌کند که توسعه پایدار رشت است. جریان جوانی که هنوز آغاز راه است و با سند راهبردی مبتنی بر بازآفرینی شهری در دست در همین مدت کوتاه توانسته چهره رشت را دچار تغییر کند و با احداث پیاده راه فرهنگی، احداث چندین پارک، بازارچه‌های محله‌ای برای ساماندهی دست‌فروشان، هویت‌مند کردن رشت و برگزاری جشنواره‌ها، راه‌اندازی سرای محله، جلب اعتماد و مشارکت عمومی و جذب و ترغیب سرمایه‌گذار و بسیاری موارد دیگر گام‌های مقدماتی خود را به سوی پایداری شهر رشت برداشته است. بدون شک کار او هم مثل باقی انسان‌ها خالی از اشکال نیست و انتقادهایی نیز همچون کمبود فضای سبز می‌توان به عملکرد اجرایی او گرفت.

اما در زمانی که رکود اقتصادی اکثر شهرداری‌های استان و حتی کشور را دچار فرایند فرسایشی کرده و در چنگال روزمرگی اسیر شده‌اند، ثابت‌قدم به‌جای رو در رویی با رکود اقتصادی و کاهش درآمد و مشکلات ساختاری و معضلات شهری باید با حریف سرسخت‌تری مقابله کند که موج ضد توسعه‌ای است که از دریای شورا بلند شده است. جریانی که به‌واسطه نام مردم، سپر انسانی می‌سازد تا قطار توسعه شهری رشت را از حرکت باز دارد. باج‌خواهی می‌تواند هر شکلی داشته باشد اما توفیری ندارد چه شکلی باشد؛ خواه مطالبه مال و قدرت باشد خواه تحمیل علایق و سلایق شخصی و مصادره نام مردم و تضعیف منافع عمومی. توسعه فرایند سیستماتیک و ساختارمندی است که با رفتارهای غیر عقلایی، ضد ساختار و سلایق شخصی سازگاری ندارد.

به نظر می‌رسد برخی از اعضای شورا مسئولیت ماهوی نمایندگی خود را به عنوان یک عضو شورای شهر- نه شهرداری – از یاد برده‌اند و به جای اینکه به مسائل و مشکلات شهر و شهروندان فکر کنند با ذره بینی در دست رد پای ثابت‌قدم را دنبال می‌کنند. ثابت قدم یک مدیر از صدها مدیر این شهر است و اگر بحث بر سر تظلم‌خواهی و احقاق حقوق مردم است چرا این اعضا تا کنون یک بار هم در خصوص نهادهای دیگر و عملکرد مدیران آنها سخن نگفته‌اند؟ چرا تمرکز و توان یک عضو شورا به جای بررسی و کنکاش در وضعیت شهر باید صرف پیدا کردن قبض برق، شارژ ساختمان و بیمه درمانی همسر شهردار بشود؟ مخالفت آن‌ها با توسعه چه منفعتی دارد؟

اما نکته عجیب در نشست مطبوعاتی پنج‌شنبه این جا بود که سکوت همیشگی ثابت‌قدم، شهرداری که معتقد است نباید وقت شهر را با حرف زدن گرفت، بالاخره شکست تا روبروی خبرنگاران بنشیند و پاسخ منتقدانش را با مرور مصاحبه‌های خودشان بدهد.

بیش از ۷۰ درصد سخنان ثابت‌قدم مرور گزیده‌ای از مصاحبه‌های منتقدانی بود که علیه او اتهام زده بودند. مدیران او بودند که به ابهامات چند عضو شورا پاسخ دادند اما ثابت‌قدم خود واکنش چندانی به مسائل مطرح شده نشان نداد و کسی را قضاوت نکرد، فقط گاهی احساس خود را بعد از خواندن سرخط مصاحبه‌ها بیان کرد یا نشان داد. او بهترین جواب را در تکرار حرف‌های آنها دید؛ جوابی که به‌جز خبرنگاران شاید منتقدانش را هم پس از شنیدن حرف‌های خودشان قانع کند.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz