گفت‌وگو با شهرداران موفق جهان: هلن زیل، شهردار کیپ‌تاون
زن‌ها قهرمانان صلح و مروج مدارا هستند

رشت رویایی، ترجمه تارا کیانفر- هلن زیل فعالیت‌های اجتماعی‌اش را با روزنامه‌نگاری آغاز کرد و به منتقدان جدی آپارتاید تبدیل شد. او در سال ۲۰۰۶ و در سن ۵۵ سالگی به عنوان شهردار کیپ‌تاون، دومین شهر پرجمعیت آفریقای جنوبی انتخاب شد و دو سال بعد موفق شد که جایزه‌ی بهترین شهردار جهان در سال ۲۰۰۸ را از آن خود کند. به همین مناسبت پرسش‌ و پاسخی با او ترتیب داده شد که خلاصه‌ای از آن را در ادامه خواهید خواند.

هلن زیل

سوال یک شهروند از کیپ تاون: از وقتی روزنامه‌نگار جوانی بودید، زندگی شما را دنبال می‌کردم. چه چیزی شما به این مسیر کشانده است؟ آیا شوق کمک به مردم داشتید؟
جواب هلن زیل: من حاصل تربیت‌ها و سرمشق‌هایی والدین‌ام هستم. آنها در دهه‌ی ۱۹۳۰ آلمان را ترک کردند و به آفریقای جنوبی آمدند. آنها هر سه فرزندشان را (که من بزرگترین‌شان هستم) از نظر سیاسی و اجتماعی آگاه بار آودند تا در مقابل نابرابری‌ها مقاومت کنند و فرد مسئولی برای جامعه باشند. یکی از جذاب‌ترین خاطرات نوجوانی‌ام وقت‌هایی است که مادرم درباره‌ی آدم‌هایی حرف می‌زد که نیازمند کمک بودند. مادرم در یک موسسه خدمات اجتماعی داوطلبانه کار می‌کرد و به همین خاطر با نتایج تراژیک قوانین آپارتاید روی زندگی آدم‌ها سر و کار داشت. تجربه‌ی مادرم و چنین بحث‌هایی ما را با واقعیت‌هایی از حکومت آپارتاید روبرو می‌کرد که کمتر خانواده‌ای از طبقه‌ی متوسط شانس آشنایی با آنها را داشت. خاطره‌ی پررنگ دیگر آن روزها، وقتی بود که پدرم مرا به مدرسه می‌برد. در ابتدای مسیر طولانی مدرسه، روزنامه‌ی لیبرال، رولاند دیلی‌میل، را می‌خریدیم، من آن را بلند می‌خواندم و پدرم رانندگی می‌کرد. بعد، درباره‌ی اتفاقات روز بحث می‌کردیم و اینکه چه کاری می‌توان برای مقابله با نابرابری‌ها انجام داد. آن تجربه‌ها من را شکل داد و جذب روزنامه‌نگاری شدم. هر فرصتی، قدم‌گاه بعدی را جلوی پای من گذاشت.

سوال شهروندی از بلویل: تجربه‌ی شما به عنوان روزنامه‌نگار چه تاثیری روی موقعیت فعلی شما به عنوان شهردار داشته است؟
جواب هلن زیل: تجربه‌ی روزنامه‌نگار هر روز به من کمک می‌کند. روزنامه‌نگاری به من یاد داده که چطور با اسناد پیچیده و طولانی و مهمترین آنها را در کمترین زمان ممکن انتخاب کنم. آموخته‌ام که چطور وارد موقعیت‌های ناشناخته شوم و سوال‌های مناسب را به منظور درک شرایط بپرسم. یاد گرفته‌ام که همزمان به مسایل گوناگون گوش کنم و شواهد متناقض را بررسی کنم. آموخته‌ام که به چه سادگی می‌توان از اطلاعات در دسترس به نتیجه‌گیری‌های اشتباه رسید و به چه سختی می‌توان در بیشتر موقعیت‌ها به حقیقت پی برد. سال‌ها خبرنگار سیاسی بودم و آموختم که به راحتی از قدرت سوء استفاده می‌شود و چقدر مهم است که نظارت و تعادل در قدرت وجود داشته باشد. دریافته‌ام که اعتراف به اشتباهات مهمتر از سرپوش گذاشتن روی آن است؛ اظهار تاسف و ادامه دادن مسیر بهترین روش است. در سطح عملی هم، تندنویسی بسیار به من کمک کرده است.

هلن زیل

سوال یک شهروند از پرتوریا: در حال حاضر بزرگترین مشکل شهر، مردمان فقیری هستند که در کلبه‌های محقری در حاشیه و خود شهر کیپ‌تاون زندگی می‌کنند. شرایط زندگی این آدم‌ها به ویژه کودکان اسف‌بار است. برنامه‌های شما برای حل این معضل چیست؟
پاسخ هلن زیل: کمبود امکانات پایه در کلبه‌های حاشیه شهر یکی از بزرگترین مشکلاتی است که با آن مواجه هستیم. برای حل یک معضل، بهترین راه این است که آن را به درستی تعریف کنیم. دلایل آن را دریابیم، طیفی از راه حل های ممکن و عملی را بررسی کنیم و آنهایی را که پایدار و دارای کمترین عواقب منفی هستند، شناسایی کنیم. تعریف یک مشکل، ردیف کردن فهرستی از بهانه‌ها نیست. ارزیابی دقیق و واقعی از چالشی است که با آن روبرو هستیم. مقیاس معضل نیز اهمیت دارد: چه تعداد انسان درگیر آن هستند، در چه مساحتی و… مکانی که چالش در آن وجود دارد، مساله‌ی دیگری است که باید در نظر داشت. تراکم شهرک‌ها نیز موضوع مهمی است که در رده‌ی بعدی قرار می‌گیرد. باید در دسترس نبودن و قیمت زمین را در نظر گرفت. ازطرف دیگر، قوانینی هستند که پیشرفت را کنترل می‌کنند.

مشارکت بخش‌های خصوصی و عمومی، از اولین گام‌هایی بود که به عنوان شهردار برای حل این معضل برداشتم. به منظور فراهم کردن خانه‌های با قیمت پایین با بخش خصوصی، به ویژه بانک‌ها، قرارداد بستم. در گذشته، بانک‌ها و توسعه‌دهندگان از سرمایه‌گذاری در بازار خانه‌های ارزان‌قیمت اجتناب می‌کردند،‌اما ما شرایطی را فراهم کردیم که وارد این بازار شوند. در حال حاضر ۴۵ پروژه در فازهای مختلف در حال اجراست تا خدمات را در سرتاسر شهر فراهم کند.

سوال شهروندی از کیپ‌تاون: کیپ‌تاون شهر زیبایی است و اگرچه کارهای زیادی تاکنون انجام گرفته اما شرایط حاکم بر شهر هنوز به استاندارد نرسیده است. برای حل معضل ولگردها و بخصوص بچه‌های خیابان چه کارهایی می‌توان کرد؟
پاسخ شهردار: بچه‌های خیابان و ولگردها نشانه‌های پیچیده‌ای از معضل‌های عمیق‌تر اجتماعی است. مشکلاتی مثل سوء مصرف مواد مخدر، خانواده‌های از هم پاشیده و بیماری‌ها و اختلا‌ل‌های روانی. ما باید این مشکل را براساس قوانین‌مان برطرف کنید و به این معناست که شهردار حق ندارد که این افراد را مجبور به ترک خیابان‌ها و شهر کند. براساس قوانین، ما دو راه پیش رو داریم: خود-ارجاعی و ارجاع با حکم دادگاه. بنابراین، اگر هر کدام از این افراد شخصاً بخواهند که تحت برنامه‌های توان‌بخشی و درمان قرار بگیرند، ما آنها را برای شروع پروسه به مراکز تعیین شده ارجاع می‌دهیم. براساس راه دوم، وقتی صلاحیت ارجاع این افراد به سازمان‌های مرتبط را داریم که علی‌رغم میل‌شان، دادگاه رأی به ارجاع آنها را صادر کند. پروسه‌ی توان‌بخشی و درمان، روند پیچیده‌ای است که نیاز به همکاری سازمان‌های گوناگون و بودجه‌ی مشخص دارد.

هلن زیل

سوال یک شهروند از مانستر: آیا برنامه‌ای برای همبستگی زنان آفریقای جنوبی در مقابله با جرایم دارید؟ چیزی شبیه برنامه‌ای که زنان در ایرلند شمالی برای مبارزه با فرقه‌گرایی انجام دادند.
پاسخ شهردار: این سوال به جنبشی برمی‌گردد که در سال ۱۹۷۶ در پی قتل سه کودک براثر درگیری‌های داخلی پا گرفت. به دنبال مرگ این سه کودک در ایرلند شمالی، جنبشی موسوم به «زنان برای صلح» آغاز به کار کرد و موفق شد که به خشونت‌ها در این کشور پایان دهد. ایمان دارم که زن‌ها می‌توانند نقشی مهم در موقعیت‌های دو قطبی و منازعه ایفا کنند. در موقعیت‌هایی مثل درگیری‌های خشونت‌امیز فرقه‌گرایی، زنان می‌توانند فراتر از همه‌ی محدودیت‌ها و مرزها همچون قهرمانان صلح در کنار هم قرار بگیرند. آنها می‌توانند تحمل نظر مخالف و درک متقابل را ترویج کنند.

اما اینکه چنین روشی در مبارزه با جرایم موفق عمل خواهد کرد یا نه، بسته به این دارد که ریشه‌ی جرایم را دریابیم. خیلی از مجرمان به این دلیل مرتکب خلاف می‌شوند که می‌دانند شانس بالایی برای فرار از مجازات دارند. بنابراین یکی از دلایل نرخ بالای جرم به نقص سیستم قضایی ما برمی‌گردد. درگیری‌های فرقه‌ای و جرم و جنایت، پدیده‌های اجتماعی متفاوتی هستند و به همین دلیل استراتژی‌های متفاوتی برای مبارزه با هریک ضروری است. نبود عدالت کیفری در کشور نتیجه‌ی سیاست‌های غلط و برنامه‌ریزی و مدیریت اشتباه است. بیکاری و فقر هم تاثیر بسزایی در افزایش نرخ جرم دارند. و راه حل این مشکلات از اقتصاد سیاسی آغاز می‌شود.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz