حسین علیزاده: اگر موسیقی را از ملت بگیریم، دلشان را گرفته‌ایم

رشت رویایی- نخستین شب از کنسرت بداهه نوازی حسین علیزاده چهارم شهریورماه در تالار وحدت برگزار شد.

حسین علیزاده

به گزارش هنرآنلاین، حسین علیزاده چند روز پس از زادروز ۶۵ سالگی خود در تالار وحدت به صحنه رفت تا با مشتاقان نوای ساز خود تجدید دیدار کند. در این کنسرت بداهه نوازی حمید قنبری به عنوان نوازنده ساز کوبه‌ای او را همراهی می‌کرد.

علیزاده در بخش اول این کنسرت با ساز سلانه به اجرای برنامه پرداخت. سازی که علیزاده ایده ساخت آن را در دهه ۸۰ با الهام از تصاویر تاریخی بازمانده از ایران باستان مطرح کرد و این ساز باستانی را با کمک سیامک افشاری بازسازی کرد. اجرای او با مضراب‌های آرام بر ساز آغاز شد و پس از آن ضرباهنگ‌های متنوع با اوج و فرودهای متناوب به اجرا درآمد.

علیزاده با مضراب‌های گوناگون بر سلانه می‌نواخت و شیوه نوازندگی سه تار، دو تار و تنبور را در قسمت‌های مختلف اجرای خود به کار می‌برد. قنبری نیز در بخش‌هایی از این بداهه‌نوازی بی وقفه با دفی که به شیوه تنبک نواخته می‌شد علیزاده را همراهی می‌کرد.

بخش دوم برنامه به تارنوازی او اختصاص داشت. اما علیزاده پیش از آغاز این بخش به مسایلی که این روزها در حوزه موسیقی پیش آمده است پرداخت و گفت: چند وقتی است موسیقی تحت الشعاع مسایلی قرار گرفته که طلب می‌کند اهالی موسیقی نسبت به آن معترض باشند و حق خود را بخواهند.

او ادامه داد: تمام رویدادها در ایران عزیز ما با موسیقی همراه است و صدا و سیما برای مناسبت‌های مختلف و یادبود انقلاب و جنگ و… از موسیقی استفاده می‌کند. در همه این موارد همه از موسیقی کمک می‌گیرند تا بتوانند احساس خودشان را ابراز کنند و این حس میهن پرستی و دفاع از آنچه به آن اعتقاد داریم به گوش تمام جهان برسانند. به من بگویید چه چیزی غیر از موسیقی می‌تواند وسیله این کار باشد؟ پس وسیله‌ای که این همه مورد استفاده قرار می‌گیرد چرا هر روز به آن توهین می‌شود؟

علیزاده افزود: موسیقی شغل ما نیست، موسقی وجود ما است. من در مملکتی که ۶۵ سال زندگی کردم و صادقانه نواختم حق آب و گل دارم. ما سر جنگ با هیچ کس نداریم و قصد شعار دادن هم نداریم. ما می‌خواهیم به تمام مسئولین حکومتی بگوییم که اگر موسیقی را حذف کنید اعتقاداتتان را حذف کرده‌اید. اگر می‌خواهید موسیقی را حدف کنید قانون بگذارید و از ما بخواهید مطابق قانون اصلا از خانه خود خارج نشویم، اما جمهوری اسلامی ایران نیاز به وحدت ملی دارد، به خصوص با شرایطی که در منطقه هست و همه از آن خبر داریم. موسیقی را اگر از ملت بگیریم، دلشان را گرفته‌ایم.

او که این حرفها را درد دلی با مخاطبان نامید، افزود: چرا در ایران با این همه تاریخ و فرهنگ، موضوع موسیقی و هنر اینقدر بحث دارد؟ تاریخ دنیا با هنر ماندگار شده است. پس اگر من ساز می‌نوازم و نغمه می‌سازم فقط برای عشق به وطن، برای همبستگی، برای تمام اعتقادات این مردم است. پس ما موسیقی‌دان‌ها باید لیاقت این کار را داشته باشیم. ما را نمی‌توانند از ساز جدا کنند و قطعا اگر روزی موسیقی شهید داشته باشد من در صف اول هستم. ما این کشور را دوست داریم پس چرا نمی‌گذارند عاشق بایستیم. چرا باید درگیر مسائلی باشیم که اصلا در شأن این ملت نیست.

پس از آن علیزاده با زخمه‌ای پر صلابت و پر طنین بر ساز خود نواخت و تاثیر سخنان قبلی او در نواختن سازش حس می‌شد. در این بخش هم مانند بخش اول، تکنوازی و قطعات ضربی به صورت متناوب اجرا شدند. در میانه این اجرا ملودی آشنایی به گوش حاضران رسید. تصنیف “بیا تا گل برافشانیم” یکی از آثار قدیمی علیزاده است که با صدای علیرضا افتخاری اجرا شده است. بخشی از ملودی این تصنیف در تکنوازی علیزاده تکرار شد و به جملات دیگر بسط و گسترش یافت.

یکی از نکات جالب این اجرا زمانی بود که در میانه نوازندگی علیزاده ملودی ” ایران ای سرای امید” به گوش رسید و یاد محمدرضا لطفی را زنده کرد، اما آنچه شنیدیم نه اجرای این آهنگ، بلکه روایت شخصی علیزاده از آن بود. با اجرای این قطعه به عنوان پایان بخش برنامه، علیزاده و قنبری مورد تشویق‌های شدید تماشاگران قرار گرفتند و ادامه یافتن تشویق‌ها آن دو را مجبور کرد بار دیگر به صحنه بازگردند. این بار علیزاده پس از چند دقیقه بداهه نوازی با سلانه، جمله‌هایی از آهنگ “سلام” اثر استاد حسن کسایی را در میان کار خود گنجاند و این قطعه را به نام محمدرضا شجریان نواخت.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz