گفت و گو با م. پ. جکتاجی، نویسنده و گیلان‌شناس درباره پیاده راه میدان شهرداری-۲
با کتاب، غذا و هنر، رشت را زنده کنیم

محمدتقی پوراحمد جکتاجی

رشت رویایی، مهدی بازرگانی- محمدتقی پوراحمد جکتاجی پژوهشگر گیلان شناس و روزنامه نگار، سال‌هاست که با عشقی مثال‌زدنی به فعالیت‌های فرهنگی در مطبوعات گیلان پرداخته و تلاش‌های او در حوزه نشر کتاب واقعاً ستودنی است. نشریه «دامون» و «مجله گیله وا» که این دومی بیست و چند سال است منتشر می‌شود حاصل فعالیت‌های فرهنگی او تا به امروز است. با او که یک روزنامه‌نگاری قدیمی و گیلان شناسی جا افتاده است، درباره سرنوشت پیاده راه فرهنگی میدان شهرداری رشت گفت و گو کردیم. قسمت نخست پیشتر منتشر شد. بخش دوم این گفت و گو را در ادامه بخوانید:

جناب جکتاجی چطور این فضا می‌تواند از فضای تجاری صرف به یک فضای فرهنگی و انسان محور تبدیل شود؟ چطور این پروژه می‌تواند آغازی باشد برای برای توسعه شهر رشت؟
ببینید کارهای زیادی هست که می‌شود انجام داد. از جمله این پیشنهادات یکی این است که شهرداری تدبیری بیاندیشد تا مغازه‌دارها، پرنده داشته باشند، بخصوص پرنده‌های خوش الحان. حالا که صدای ماشین از آن منطقه بیرون رفته چقدر زیبا خواهد بود که صدای پرندگان در آنجا شنیده شود. به نظرم با آوردن قناری و طوطی و سایر پرندگان، آن فضا یک مقداری انسان‌محورتر می‌شود و این نکته مثبتی برای آن مجموعه خواهد بود. این تغییر ساده پیاده راه را از حالت خشکی خارج می‌کند و گردشگر و شهروند رشتی وقتی به آن وارد می‌شود، انگار به پارکی وارد شده است.

ضمناً به نظرم صندلی‌های زیاد در مسیر پیاده‌راه نگذارند، چون پیاده‌راه جای نشستن نیست. من دیروز از آن مسیر می‌رفتم متأسفانه صندلی‌های جدید خیلی زیاد است. صندلی‌هایی که در اینجا قرار می‌گیرد باید محدود باشد و مخصوص به بیماران،‌ سالمندان، پیرمردها و پیرزنان باشد. تعداد زیاد صندلی آن طرح را از کارکرد اصلیش خارج می‌کند و علاوه بر این سیمای نازیبایی به آن می‌دهد. صندلی‌ها باید همگون باشد.

علاوه بر این به نظرم این مجموعه پیاده راه باید توسعه پیدا کند و نباید در همین جا متوقف شد. البته باید کارشناسی شود و به همین سادگی نیست. مثلاً در خیابان سعدی ایکاش این پیاده راه تا کلیسای ارامنه ادامه پیدا می‌کرد، چون این ساختمان خیلی قدیمی است. در خیابان امام خمینی هم تا سرای حاجی آباد که در چپ و راست ما سرای را جلوه داریم، ساختمان آذربانی و غیره را داریم؛ که همه اینها قدیمی هستند. به نظرم تا اینجا هم می‌شود پیاده راه را توسعه داد. یک مسئله خیلی مهم این است که در خیابان شریعتی اصلاً وارد نشدند. بهتر بود تا سرای میخچی وارد می‌شدند و پروژه را به آن قسمت‌ها توسعه می‌دادند.

شاید علت محدود ماندن پیاده راه به محدوده فعلی، این باشد که توسعه آن ترافیک را بیشتر کند. مشکلی که الان هم به طوری جدی وجود دارد.
بله درست است. دغدغه شما را قبول دارم. آنچه من می‌گویم هم پیشنهاد است و باید به آن فکر شود. ولی وقتی پیاده راه تأسیس شد مشکلات دیگری قطعاً پیش می‌آید و باید آنها را حل کرد. این می‌تواند نشان دهد مسائل دیگر ضروری است. مسئله احداث یک رینگی به دور میدان ضروری است که به نظرم آن می‌تواند مشکل ترافیکی را کاملاً حل کند. بعد از احداث این میدان مطمئناً آن انتقادهای اولیه کمرنگ خواهد شد و بازتاب خوبی دریافت خواهد کرد. بعد از این مرحله است که باید فکری به حال رینگ دور شهرداری هم بکنیم.

ضمناً باید شهرداری نقش هدایتگر ایفا کند. مغازه‌دارهایی که دیگر در این بافت نمی‌توانند کار کنند باید به مشاغل دیگر واگذار شود. مشاغلی که در ارتباط با میراث و گردشگری و سوغات و از این دست است، می‌تواند در این میدان فضای خوبی برای جولان داشته باشد.

این پیشنهادات شما بیشتر در حوزه گردشگری تجاری و حفظ ابنیه تاریخی بود. در باب دیگر حوزه‌های فرهنگ رشت چه پیشنهادی دارید؟ چون بالاخره باید راه‌هایی برای فرهنگی‌تر شدن این فضا ارائه کرد.
الان من فکر می‌کنم تا مدتی ما مشکل داشته باشیم. گاهی بعضی‌ها امکان دارد بگویند که اینجا جایی برای کارتون خوابی و اعتیاد و نشستن و تخمه شکستن و غیره شده است. حتی در راه رفتن هم به نظر می‌آید که مردم گیج هستند، چون طرف از یک جایی پیاده شده و به سرعت می‌خواهد خودش را به آن طرف برساند. این شهروند در طول زمان مسیر خودش را پیدا می‌کند. در درازمدت مشاغل و مغازه‌ها هم خودشان را با میدان شهرداری هماهنگ می‌کنند.

بعد از مدتی مردم فکر می‌کنند که مردم باید روابطشان را با هم بیشتر بکنند. اینها تأثیرات روانی می‌گذارد. اگر قرار باشد که آدم‌ها به شکل ناشناس و سراسیمه از کنار هم رد شوند، پیاده راه نتوانسته به هدفش برسد. گرچه این مقوله اجتماعی است. اما به نظرم باید آن را در کنار اقتصاد دید. و مسائل به هم مرتبط است.

در زمینه فرهنگ هم می‌شود در روزهای جمعه در آنجا نمایشگاه کتاب یا نمایشگاه تابلوهای نقاشی گذاشت. اصلاً نقاش‌ها در آنجا حضور پیدا کنند، هم نقاشی بکشند و هم تابلوهای خود را در معرض دید بگذارند. این مربوط به روزهای خوش سال و مناسبت‌ها می‌شود. گاهی می‌شود کشتاپزان را آورد آنجا کشتاپزی کنند.

ظرفیت‌های مرتبط با گردشگری غذا هم مدنظر شماست؟
ظرفیت‌های فراوانی وجود دارد. در کوچه‌های میدان شهرداری رستوران‌ها و فضاهای مشابهی را جهت ارائه غذاهای محلی می‌شود در نظر گرفت. البته مضاف بر اینها آسیب‌هایی هم هست که این میدان را تهدید می‌کند. در طول زمان این آسیب‌ها و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خودش را نشان می‌دهد. البته در طول زمان که می‌گویم منظورم به شش ماه است و نه بیشتر. مجموعه این مسائل را می‌توان پیش‌بینی کرد و جلویش را گرفت. وقتی افتتاح صورت گرفت و مردم با میدان شهرداری در سیمایی جدید مواجه شدند می‌شود محسنات و مشکلاتش را بر شمرد و چاره ارائه داد و نکات مثبت را تقویت کرد.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz