رفتارشناسی جریان توسعه
از سکوت تا مخالفت با طرح‌های توسعه‌محور تا تلاش برای تصاحب میز شهردار

خانه حاج میرزا خلیل آقا رفیع - عمارت زین‌العابدین اخوان

رشت رویایی‌- توسعه دارای مبانی علمی و عینی است که در سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری‌های خرد و کلان بر مبنای بهره‌گیری از روش‌ها، ابزارها، ساختارها و سرمایه انسانی تربیت شده برخوردی علمی دارد. مادامی که سازمان‌دهی درونی یک جامعه با سیاست‌ها، برنامه‌ریزی‌ها و تحولات درونی و بیرونی به هماهنگی نرسد نمی‌توان در مسیر توسعه و پیشرفت قرار گرفت. بنابراین جریان ضد توسعه از نقطه‌ای شروع می‌شود که سلایق و علایق شخصی، گروهی و مناقشات سیاسی و منافع گروهی بر روی تصمیم‌گیری‌ها اثر بگذارد.

توسعه یک تحول فکری و نظام رفتاری تک‌تک افراد یک جامعه است که با تغییرات و سیاست‌های مبتنی بر آن هماهنگ است و نیازمند ذهن تربیت شده و ناخودآگاهی آماده است وگرنه خود می‌تواند بی‌اختیار به مانعی درونی و اخلال‌گر در فرایند توسعه تبدیل شوند. برای اینکه بتوان به انسجام درونی رسید لازم است رفتار و ذهنیتی توسعه‌محور داشت و دقیقاً وقتی از حرف تا عمل فاصله‌ای هزار فرسنگی می‌افتد حاصل رفتارهای ضد توسعه و ذهنیتی توسعه‌گریز است.

به عنوان نمونه عضو شورایی را در نظر بگیرید که به عنوان منتخب مردم برای دفاع از حق شهروندان و پیگیری مطالبات آن‌ها به پارلمان شهری ورود کرده است در حالی که کمتر حضور مؤثر او در جلسات به چشم می‌آید. کمتر اظهار نظر قابل ملاحظه‌ای کمتر از او شنیده‌ایم. این عضو فعال مباحث شورا را در جلسات دنبال می‌کند درحالی که به ندرت در مسائل مطروحه مشارکت پیدا می‌کند. در مناقشه‌های معمول شورا صدا از صندلی و در و دیوار شنیده می‌شود اما از او نه؛ درحالی که با اکثر قریب به اتفاق لوایح در شرایطی که پای منافع عمومی در میان است مخالفت می‌کند.

شاید صرف مخالف بودن رفتاری ضدتوسعه محسوب نشود اما وقتی وظایف نمایندگی و احترام به رأی مردم جای خود را به دغدغه‌ی تصاحب میز شهرداری می‌دهد، یقیناً می‌تواند مصداق بارز توسعه‌گریزی باشد. با اغماض اگر بنگریم شخصی که قرار است از حقوق مردم دفاع کند اما در تصمیمات کلیدی رفتاری منفعلانه و سکوت اختیار می‌کند، دارای ذهنیت توسعه‌مدار نیست، اگر نگوییم که به جایگاه شهرداری چشم داشته است. سکوت این عضو فعال بیش از آنکه از رضایت باشد سرشار از سخنان ناگفته است که به شکل مخالفت با بسیاری از لوایح بروز پیدا می‌کند (مدیونید اگر فکر کنید که این مخالفت به جهت تزلزل جایگاه شهردار است!‌)

چنین رفتارهایی که در سطح تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری کسالت‌بار، سطحی‌نگر و احساسی است به سوء کارکرد منجر می‌شود و روند توسعه‌نیافتگی را تعمیق می‌بخشد و تثبیت می‌کند. اگر رفتار ضد توسعه تنها به یک سری از منافع شخصی یا اهداف جناحی منتهی شود، می‌توان امیدوار بود اما اگر ذهنیت توسعه‌گریز، آگاهانه یا غیرآگاهانه در مقابل جریان توسعه شهر قرار بگیرد باید انتظار داشت که تاریخ خودش را تکرار کند.

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz