حسین احمددوست

آیا کودکان کار در باندی فعالیت می‌کنند؟‌
از تصور تا واقعیت

کودک کار

حسین احمددوست*:یکی از سوالات و نگرانی‌های رایج مردم در مورد کودکان کار این است که آیا کودکان زیر نظر گروه خاصی یا به اصطلاح باندی مشغول به کار هستند یا نه؟ این نوع تصور به باند از آنجا اهمیت دارد که باعث تغییر واکنش ما نسبت به این کودکان می‌شود رفتارهایی از قبیل نادیده گرفتن، خشونت، بی‌تفاوتی، تحقیر، جدا کردن کودک از اجتماع، احساس بدبینی و بی‌اعتمادی نسبت به این کودکان پیامدهای این نگرانی است. این نگرانی به ویژه بعد از نمایش سریالی به نام آوای باران که در آن دختری به نام باران به علت نبود پدر و بد سرپرستی اقوام پا به فرار می‌گذارد و در گروه‌های تکدی گری تحت سلطه مردی به نام شکیب مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد افزایش پیدا کرد. اما این تصور با واقعیت چه رابطه‌ای دارد؟

گرچه کودک یا نوجوانی که به‌سان باران در معرض بهره‌کشی باشد نیازمند توجه و رسیدگی خاص است چراکه این کودک در معرض آسیب‌های جدی‌تری است. از طرفی افزایش کودکان کار در سطح خیابان نه به علت افزایش شخصیت‌هایی چون شکیب یا باند است بلکه ناشی از شرایط سخت اقتصادی خانواده‌های آنان می‌باشد اغلب پدران این کودکان با معضل بیکاری، درآمدهای ناچیز مشاغل ناپایدار و مخارج زیاد بابت تعدد فرزندان، افسردگی و ازکارافتادگی چرخه معیشت زندگی را به سختی می‌گذرانند. این کودکان به دلیل تجربه ناکامی و ناامید شدن از نان‌آوری پدر برای تأمین مایحتاج اولیه زندگی از مناطق حاشیه‌نشین به مناطق بالای شهر برای کسب درآمد، نه تکدیگری با فروش آدامس، دستمال‌کاغذی، گل و.. درآمد کسب می‌کنند. البته عده‌ی بیشتری از کودکان در موقعیت‌های پنهان مشغول به فعالیت هستند در واقع در شرایط سخت‌تری درگیر درآمدزایی برای بقا هستند اکثریت کودکان این درآمد را در اختیار سرپرستان بخصوص مادر قرار می‌دهند دریافتی‌ها کار برای نیازهای روزمره، پرداخت بدهکاری، خرید لوازم، خوراک، پوشاک، بازی رایانه‌ای، تفریح و امور ورزشی هزینه می‌شود کودکان بعد از اتمام کار به خانه‌هایشان باز می‌گردند و اکثراً دارای سرپرست می‌باشند. سرپرستی که در چرخه فقر گیر افتاده است در واقع کودکان کار ناجیان کوچک خانواده هستند ناجیانی که کودکی‌شان را فدای حفظ بقای خانواده می‌کنند.

باید بدانیم گاهی با داشتن و حفظ این تصور نه تنها مسئولیت بهبودی اوضاع کودکان را به فراموشی می‌سپاریم بلکه بی‌تفاوتی خشونت را جایگزین رفتارهای مسئولانه خود کرده‌ایم.

وقتی دروغ را در مورد واقعیت‌های زندگی فرودستان جامعه تکرار می‌کنیم در واقع به جای حمایت در راستای ضعیف‌تر کردن و بی‌قدرت کردن آنان گام برداشته‌ایم.

*موسسه مردم‌نهاد آوای امید

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz