[su_frame align=”center”]apple-watch-5_3258875k[/su_frame]

رشت رویایی، مجتبا پورمحسن- روز و شب همیشه علاوه بر دوگانه تاریکی و روشناسی مفهوم زمان و گذر زمان را در خود داشته است. شاید این بارزترین تجلی مفهوم  زمان باشند. پس از آنکه قرن­ های طولانی به کشف ارتباط روز و شب و زمان گذشت، ­­گالیله را لب مرگ برد، کم کم زمان چارچوب ­های تازه­ای یافت. صبح، ظهر، غروب و شب در قالب ۲۴ ساعت تعریف شد و زمان ­سنجی معنای تازه­ای گرفت. ساعت هم‌پای پیشرفت بشر دچار تحول شد. کم کم دقایق  هم اهمیت پیدا کردند و  بعد ثانیه ها و…

اما ساعت در شکل امروز­ی­اش با جریان صنعتی شدن جهان پیوند خورد. سیستم کار و بازده نیاز به اندازه­گیری زمانی داشت و وقتی پای­ نیروی کار به میان آمد­، دیگر فقط ساعت های دیواری نبودند که اهمیت داشتند­. فرض کنیم کارگری در یک جهان صنعتی شده، ساعت ۷ از خانه حرکت می­ کنید و ساعت ۸ باید به محل کار برسد. اینکه­ ­در لحظه ­ی خروج از در خانه­، عقربه کوچک روی عدد ۷ و عقربه بزرگ روی عدد ۱۲ قرار گرفته­ باشد، می­تواند تضمین کند که او زمانی به کارخانه می­ رسد که عقربه بزرگ از ۱۲ گذشته باشد؟

بنابراین لازم است که­ او ساعتی با خود داشته باشد که در طول راه چند باری زمان را چک کند و احتمالاً قدم هایش را با آن تنظیم کند.

این چنین شد که ساعت  تنها رو دیوار نماند و با انسان همراه شد. درست است که اوایل ساعتی آویخته به زنجیر را  توی جیب می ­گذاشتند، اما راحت­ طلبی از خصایص ذاتی بشر است! بر همین اساس بود­ احتمالا که آدم ­ها به فکر ساختن ساعت مچی افتادند. کافی است دست را بچرخانی­ و ببینی در دنیای تو در آن لحظه ساعت چند است.

­البته که بعد­ها این وسواس انسان سرگشته در جهان صنعتی بر سر زمان به نصب ساعت روی در و دیوار شهر انجامید و کمتر جایی را می­ شد پیدا کرد که یک ساعت در خودش نداشته باشد. از ایستگاه ­های قطار و اتوبوس گرفته تا دستشویی­ های عمومی حتا! انسان معتاد به دقایق و ثانیه­ ها تمام عرصه­ های صنعت و دیجیتال را برای در اختیار گرفتن نبض دقایق در­نوردید و حالا دیگر نیازی نیست دنبال ساعت بگردید. شاید در هر چشم­ انداز، یک عقربه و یک عدد دیجیتال پیدا می ­شود که به شما بگوید دقیقا ساعت چند است؛ روی گوشی موبایل، کنار مانیتور لپ تاپ، روی دیوار، روی دستگاه دیجیتال پخش تلویزیون و …

ساعت مچی؟ حالا دیگر ساعت مچی هم کارکرد دیگری پیدا کرده است. ساعت مچی امروزه بیشتر به یک وسیله تزیینی تبدیل شده،­ یک دستبند و مهم این نیست که ساعت چند را نشان دهد.

مهم این نیست که دقیق باشد، مهم این نیست دقت­اش به مفهوم سوییسی نزدیک باشد. مهم این است که شکلش شبیه ساعت سوییسی باشد، برند باشد. مهم این است که وقتی طرف مقابلت می ­بیند فکر کند قیمتش چند است، پانصد هزار تومان؟ پنج میلیون؟­ بیست میلیون؟ بیشتر؟ این روزها که هیچ­کس وقتی برای خاراندن سرش ندارد، وقتی ده بار می­ گوییم و می ­شنویم که وقت طلاست، چرا ساعت مچی نباید گران باشد؟! بله جهان امروز به طرز بی ­رحمانه ­ای با گذر از چیزهایی که زمانی خیلی مهم به نظر می­ رسید تا حداکثر ممکن استحاله­ شان می­ کند و تصویری رنگ و رو رفته از آن به جا می ­گذارد، مثل همین ساعت مچی؟ ساعت مچی شما چند است؟

یک گام پیش­تر؛ بعضی ­ها ساعت مچی نمی­ اندازند. نه برای این­که به ساعت مچی نیازی نداشته باشند، نه؛ به این دلیل که نیاز دارند وانمود کنند نیازی به ساعت مچی ندارند. این هم یک مدل جدید از فخر فروختن است که در آن به رخ کشیدن حس بی­ توجهی به قواعد جهان مدرن موج می­ زند. اتفاقاً هیچ بی ­اعتنایی هم در کار نیست. وقتی نبود چیزی به رخ کشانده می­ شود در واقع دلیلی است برای بودنش. توی این جهان بزرگ، وقتی چیزی به وجود می ­آید، دیگر غیابش هم نشانه حضور است، نه؟