رشت رویایی- مردم سیل‌زده استان گیلان در روستاهای تالش‌محله و دیوشَل شهرستان لنگرود در حالی روزهایی سخت را سپری می‌کنند که چشم امید به کمک مسئولان این استان و تحقق وعده‌هایشان دوخته‌اند.

به گزارش مهر، خانه‌های تخریب‌شده و پر از گل و لای، بوی تعفن ناشی از مردار حیوانات و نبود آب شرب تنها گوشه‌ای از مشکلاتی است که مردم سیل‌زده روستاهای تالش‌محله و دیوشل لنگرود در روزهای پس از وقوع سیل با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

صبح سومین روز پس از وقوع سیل در گیلان است. مردم شهرهای شرقی استان به ویژه در شهرستان لنگرود که جمعه تابستانی خود را با بارش بیش از ۲۶۰ میلیمتر باران طی ۱۰ ساعت پشت سر گذاشته‌اند، در تلاش برای سامان دادن به وضعیت خانه‌هایی هستند که به گفته استاندار برخی تا ۱۰۰ درصد تخریب شده‌اند و آنها که آسیب کمتری دیده‌اند نیز گل و لای ناشی از وقوع سیلاب، بیش از یک متر از ارتفاعشان را پوشانده است.

چاه‌هایی پر از فاضلاب

وارد روستای تالش محله که می‌شوی غم عظیمی در دلت خانه می‌کند. خانه‌هایی که به گفته خود اهالی تا همین چند روز پیش برای پخت نان تمیجان – نوعی نان محلی که پخت آن محل امرار معاش اکثر ساکنان روستاست- آماده می‌شدند، امروز میان گل و لای جای گرفته‌اند و دیگر نه خبری از کوره‌های نان‌پزی است و نه چیزی از آذوقه برنجشان که ماده اولیه پخت این نان محلی را تشکیل می‌دهد باقی مانده است.

حتی آب شرب هم در روستا برای نوشیدن پیدا نمی‌شود و آنها که توان بیشتری دارند برای تأمین آب به شهر می‌روند و آنهایی که نمی‌توانند، آب گل‌آلود چاه‌های درون خانه‌ها را جوشانده و استفاده می‌کنند.

سرت را که توی چاه می‌کنی بوی گل و لای آمیخته با تعفن ناشی از مردار حیوانات و فضولات حیوانی که به گفته یکی از اهالی توسط سیلاب از بالادست رودخانه به پایین آمده و چاه‌ها را پر کرده، خفه‌ات می‌کند.

حسین کوه مسکن که یکی از اهالی تالش‌محله است می‌گوید: بالادست رودخانه فاضلاب خانگی و دامداری است و وقوع سیل باعث شده این آلودگی‌ها به پایین دست آمده و آب چاه‌ها را آلوده کند.

او ادامه می‌دهد: هرچند این روستا لوله‌کشی آب شرب دارد اما به خاطر کلر زیادش مورد استفاده مردم روستا نبود و اکثر تالش‌محله‌ای‌ها از آن برای مصارفی همچون شستشوی ماشین و فرش و کارهای دیگر استفاده می‌کردند  و آب شرب روستا از چاه‌های موجود در خانه‌ها تأمین می‌شود.

کوه مسکن که نگران شیوع بیماری‌هایی همچون وباست می‌افزاید: بسیاری از دام‌ها و طیور و همچنین جانوارانی مثل موش صحرایی در جریان وقوع سیلاب مردند و تا همین روز گذشته مردارشان کنار رودخانه دیده می‌شد.

او با بیان اینکه بخشی از مردارها از کنار رودخانه و سطح روستا جمع‌آوری شده‌اند، می‌گوید: هنوز در حاشیه رودخانه و سطح روستا مردار طیور باقی مانده و اگر در اسرع وقت برای جمع‌آوریشان اقدام نشود، احتمال شیوع وبا وجود دارد.

روستای سیل‌زده بدون دهیار

کمی آن‌طرف‌تر یکی دیگر از اهالی مشغول بیرون کشیدن اثاثیه مزلش از زیر گل و لای است. هرچند ابتدا از صحبت کردن امتناع می‌کند اما به اصرار همسرش و به امید آنکه شاید حرف‌هایش به گوش مسئولان برسد می‌گوید: تمام خانه و زندگی‌مان زیر گل و لای مدفون شده و کمترین امکاناتی برای لایروبی وجود ندارد.

او در پاسخ به این سوال که چه اقداماتی از سوی دهیاری صورت گرفته می‌گوید: دهیار روستا هنوز انتخاب نشده و با این وضعیت آدم نمی‌داند باید از چه کسی کمک بگیرد.

همسرش که تلاش می‌کند فرش زیرپایشان را از دل گل و لای بیرون بکشد توضیح می‌دهد: چهار تا خانه آن‌طرف‌تر یکی از همسایه هایمان تمام جهیزیه‌ای که برای دختر دم‌بختش جمع کرده بود از دست داد و خیلی از وسایلشان هم با سیلاب رفت.

او می‌گوید: امروز اوضاع کمی بهتر شده اما در دو روز گذشته همه در بهت بودند و خیلی‌ها تمام سرمایه زندگی‌شان را از دست دادند.

امدادرسانی به سبک تاریخ گذشته

در قسمتی دیگر از روستا مرد میانسالی مشغول جابه‌جایی بلوک‌های دیوار خانه‌ای است که در اثر شدت سیلاب فرو ریخته و به گفته خودش تا همین چند روز پیش محل زندگی‌شان بوده است.

او که به زحمت بغض خود را فرو می‌خورد می‌گوید: معیشت مردم این روستا از پخت نان تمیجان تأمین می‌شود و این روزها فصل خرید برنج نیم‌دانه برای تهیه آرد این نان بود.

این مرد تالش‌محله‌ای با دست به جایی که به گفته‌اش زمانی زیرزمین خانه بوده اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد: آنجا محل پخت و پز نان بود و توی زیر زمین کوره نان پزی و دستگاه خمیرگیر را گذاشته بودیم.

او ادامه می‌دهد: توی تمام خانه‌های تالش‌محله مکانی برای پخت نان وجود داشت و خیلی از اهالی برنج‌هایشان را هم خریده بودند که سیلاب اکثر برنج‌ها را با خود برد و خسارت شدیدی به ابزارآلات نان‌پزی‌شان زد.

این مرد میانسال می‌افزاید: هرچند مسئولان در همان روز اول آمده‌اند و از محل بازدید کرده‌اند اما اگر تلاش خود اهالی روستا نبود، هنوز ما باید در گل و لای غلت می‌زدیم.

او همچنین به امدادرسانی نیروهای هلال احمر استان اشاره کرده و می‌گوید: هلال احمر به عنوان بسته‌های امدادی، کنسرو و عدس بسته‌بندی به روستا آورده که کنسروها تاریخ مصرفشان گذشته و عدس‌ها هم شپشک زده‌اند و همچنان در مسجد روستا مانده و کسی از آنها استفاده نمی‌کند.

این ساکن روستای تالش‌محله تأکید می‌کند: نیازی به کنسرو و عدس نداریم. همین که برایمان آب و نان و بیل مکانیکی برای لایروبی بیاورند، کفایت می‌کند.

مسئولان فکر اساسی کنند

هرچند مردم تالش‌محله از گفتن مشکلاتشان خسته نمی‌شوند اما کمی آن‌طرف‌تر در روستای دیوشل اوضاع وخیم‌تر است.

مردم روستا توان صحبت کردن ندارند و شدت خسارات به حدی است که همه شوکه شده‌اند.

نمونه‌اش پیرمردی است که از شدت خسارات وارد شده در بهت عمیقی فرورفته و تنها کاری که از دستش ساخته، نشستن بر روی ویرانه‌های منزلی است که شاید تمام عمر برای ساختنش زحمت کشیده است.

یکی از اهالی روستا به سمت خانه‌اش راهنمایی‌مان می‌کند و می‌گوید: اتاق‌های خانه‌ام تا ارتفاع یک متر از گل و لای پوشیده شده و هنوز نتوانسته‌ایم آن را تخلیه کنیم.

او ادامه می‌دهد: مردم روستا خیلی شوکه شده‌اند چراکه خیلی‌ها زحمت چندین ساله‌شان به باد رفته است.

این روستایی سیل‌زده می‌افزاید: مسئولان استان باید فکری اساسی برای مردم سیل‌زده کنند چرا که هم سلامتی‌شان در خطر است و هم سرمایه‌شان به باد رفته.

تسهیلات ۲۰ میلیونی برای بازسازی منازل خسارت‌دیده

هرچند در بازدید روز شنبه رئیس سازمان مدیریت بحران کشور او از اعطای وام‌های ۲۰ و ۳۰ میلیونی به واحدهای خسارت دیده خبر داده و اعلام کرده بود در نظر گرفته شده برای هر واحد مسکونی روستایی نیازمند به بازسازی ۲۰۰ میلیون ریال تسهیلات با کارمزد چهار درصد، ۵۰ میلیون ریال بلاعوض و ۲۰ میلیون ریال هم به صورت معیشتی پرداخت شود و همچنین استاندار گیلان نیز با اعلام میزان خسارت وارد شده به مناطق سیل‌زده و برآورد ۶۰ میلیارد تومانی از آن، بر حضور مداوم دستگاه‌های اجرایی استان در این مناطق و رفع هرچه سریع‌تر مشکلات موجود تأکید کرده بود اما، بازدید های میدانی از مناطق سیل‌زده و گلایه‌های اهالی روستا از نحوه امدادرسانی، روایتگر حکایت دیگری است.

چشمان مردم روستا به کمک‌رسانی مطلوب مسئولان دوخته شده، اما باید دید پاسخ مناسبی دریافت خواهند کرد یا خیر؟!