مجتبا پورمحسن

مدیرانی که اتوبوسی آمدند و اتوبوسی نیاوردند

photo_2016-12-17_20-09-06

رشت رویایی، مجتبا پورمحسن-  جمعه‌ی گذشته شهردار رشت در مراسم رونمایی از ۲۰ اتوبوس بازسازی‌شده‌ی سازمان اتوبوسرانی حرف‌های تامل برانگیزی زده بود. او گفت از سال ۸۲ تاکنون در سه دوره‌ی شورای شهر از شورای دوم تاکنون، ۲۰ نفر مدیریت شهر رشت را پذیرفتند و ۳۳ نفر برمسند شورای اسلامی شهر نشستند، اما حاصل کارشان در حوزه‌ی حمل و نقل، تنها خرید ۵ دستگاه اتوبوس بود که آن هم در دوره‌ی اول شهرداری او اتفاق افتاد.

به عبارت دیگر دستاورد ۵۳ مقام مسوول تنها ۵ اتوبوس بوده است آن هم در شرایطی که رشت در زمینه وسایل حمل و نقل انبوه بر دچار فقر شدید است. برای اینکه بدانیم آشی که مدیران ارجمند برای شهروندان پخته‌اند چقدر شور است. بهتر است با عدد و رقم صحبت کنیم.

رشت را نه با تهران و مشهد و اصفهان و تبریز و شیراز و حتی همدان، بلکه با شهر ارومیه می‌سنجیم. ارومیه براساس سرشماری رسمی سال ۱۳۹۰، حدود ۶۶۷ هزار نفر جمعیت دارد، در حالتی که بر اساس همان نظرسنجی، جمعیت رشت حدود ۶۳۹ هزارنفر بوده است. در سال ۹۲ تعداد اتوبوس‌های درون‌شهری ارومیه ۳۶۰ تا بود، تعداد اتوبوس‌های فعال در رشت ۱۱۰ تا. در آغاز سال ۹۴ تنها ۳۵ اتوبوس در رشت فعال بودند. درباره‌ی قراردادی که در دوره‌ی مدیریت قبلی شهر برای خرید ۲۰ اتوبوس بسته شد هم آنقدر اما و اگر وجود داشت که خود شورای چهارم در جریان آن بود، ابهاماتی که باعث شد این اتوبوس‌ها با یک سال تأخیر به رشت برسند. این در حالی است که در سال ۸۷ قیمت یک دستگاه اتوبوس حدود ۱۰۰ میلیون تومان بود و در سال ۹۲ به ۲۵۰ میلیون تومان رسید و حال قیمت اتوبوس بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلیون تومان است.

به راستی کسانی که در این سال‌ها بر صندلی مدیریت شهری نشستند و کسانی که با رأی مردم به شورای شهر رفتند طی یک دهه گذشته که هزار بار مصاحبه کردند و از وضعیت ترافیک شهر نالیدند، یک‌بار به نقش بسیار مهم اتوبوس در حمل و نقل درون‌شهری و فقر شدید شهرداری رشت در این حوزه فکر نکردند؟ یا فکر کردند و حوصله مسوولیتی را که این فقر بر دوششان می‌گذاشت نداشتند؟

متاسفانه در این یک دهه افراد مختلفی که درست یا غلط به مدیریت شهر گمارده شدند و اعضای محترم شورا که به خود اجازه دادند حتا تا تغییر محلی خدمت آبدارچی یکی از سازمان‌های تابع شهرداری اظهارنظر کنند، هیچ‌کدام  فکر نکردند که چرا رشت با این همه ترافیک دچار فقدان فاحش در حوزه‌ی اتوبوسرانی است. آیا این نمایندگان مردم یکبار از خودشان پرسیدند که چرا از ۱۱۰ اتوبوس فعال در رشت در سال ۹۲، در ابتدای سال ۹۴ فقط ۳۵ اتوبوس امکان تردد در شهر رشت را داشت؟

در این مطلب قرار نیست تنها عملکرد شورای شهر چهارم زیر سؤال برده شود، کما اینکه فارغ از حاشیه‌های خسته‌کننده که انرژی را از مدیران گرفته، این شورا در زمینه‌های تخصصی حداقل نسبت به شوراهای دوم و سوم عملکرد قابل قبول‌تری داشته است. کما اینکه اگرچه در دوره‌ی همین شورا تعداد ۱۱۰ اتوبوس فعال به ۳۵ اتوبوس کاهش پیدا کرد، اما در همین دوره بود که ۲۰ اتوبوس جدید خریده شد و تعدادی از اتوبوس‌ها بازسازی و به ناوگان اتوبوسرانی بازگردانده شد و قرار است این اتفاق احتمالاً برای ۱۰۰ اتوبوس دیگر هم بیفتد.

با این حال ما به عنوان شهروندان رشت حق داریم بپرسیم که چرا ۲۰ مدیر و ۵۳ عضو شورای شهر در یک دهه گذشته تنها ۵ اتوبوس برای رشت خریدند؟ آن هم در حالی که اتوبوس نیاز مهم شهر است و امروز هیچ کدام از اعضای محترم شورای شهر قطعاً نمی‌توانند این نیاز را انکار کنند. در یک دوره اعلام شد که دولت وقت بخش عمده هزینه خرید اتوبوس‌ها را خواهد داد. فراخوان داند. فکر می‌کنید شهردار و شورای شهر وقت رشت اعلام کردند چند اتوبوس می‌خواهد؟

جالب است که در دوره‌ای که طرح موسوم به هدفمندی یارانه‌ها آغاز، و بنزین دو نرخی شد، صدها امتیاز تاکسی واگذار شد، بی‌آنکه این تاکسی‌ها در خیابان‌ها تردد کنند! خدا برکت می‌دهد، همیشه برکت می‌دهد، آن روزها تاکسی‌ها در خانه می‌ماندند و کارت های سوخت فروخته می‌کشد و اقتصاد شهر بود که در این معامله آسیب می‌دید و انگار برای کسی مهم نبود! این شد که در حال حاضر دو برابر نیاز شهر، تاکسی وجود دارد و اقتصاد رانندگان واقعی تاکسی که بسیار شریف هستند در معرض خطر قرار گرفته است.

مشکل کمبود اتوبوس رشت، مالی نیست، دستکم تنها مالی نیست. مشکل این است که تعویض پی در پی شهرداران و دچار شدن شورا به آفتِ امروز نصب و فردا عزل، روزمرگی را متاع اصلی بازار شورا و شهرداری رشت کرد. این‌چنین شد که مدیران اتوبوسی آمدند و اتوبوسی به رشت نیامد. تا وقتی که نگاه بلندمدت و توجه به منافع عمومی در اولویت قرار نگیرد، تعداد مدیران اتوبوسی به شکل تصاعدی بالا می‌رود، شورای دوم و سوم و چهارم ندارد، اتوبوس‌ها آدم‌ها را می‌آورند و اتوبوس توسعه که هیچ، دوچرخه توسعه هم نصیب مردم رشت نخواهد شد.

حالا که شهرداری و شورای شهر رشت با کمک نمایندگان مجلس توانسته‌اند وزارت کشور را متقاعد کنند که هزینه اورهال اتوبوس‌هایی را که به دلیل ضعف مدیریت در دوره‌های گذشته از بلااستفاده شده بودند، برعهده بگیرند، معدود افرادی که به دشمن منافع عمومی تبدیل شده‌اند ارزش این کار را درک نمی‌کنند. مشکل این است که تفاوت فرغون و اتوبوس را نمی‌دانند، که اگر می‌دانستند همان موقع به وظیفه شورایی خود عمل می‌کردند و از مدیران وقت می‌پرسیدند که چرا نصف مخزن گازوییل اتوبوسرانی رشت پر از آب بود. آب اگرچه کاری به کار فرغون ندارد، اما یقیناً پدر اتوبوس را درمی‌آورد. کاش مدیران اتوبوسی تفاوت این دو و معنای اورهال را می‌دانستند، کاش…

نظرات

اولین دیدگاه این مطلب را ثبت کنید

آگاه‌سازی از
680

wpDiscuz