رشت رویایی، مزدک حقیقت*- سپیدرود توانست در هوای گرم اهواز یک امتیاز بدست بیاورد تا به روند صعودی خود ادامه دهند.

تیم فوتبال سپیدرود توانست چهارمین بازی پیاپی خود در لیگ برتر را بدون گل خورده به پایان ببرد تا از یک سو آمار جالبی از خود به جا بگذارد و هم به نگرانی‌های موجود هواداران پایان دهد. سبکی که علی نظرمحمدی برای تیم خود اتخاذ کرده، همان سبک دفاع و ضد حمله است که همچنان دارد برای سپید‌رود جواب می‌دهد.

سپیدرود مثل بازی‌های قبل درون دروازه از حسینی بهره برد که او در این بازی هم چندین موقعیت گل را از حریف گرفت تا همچنان یکی از ستاره‌های میدان برای سپیدرودیها باشد. آنها در قلب دفاع خود یک تغییر نسبت به بازی قبل داشتند و از زوج موسوی و سام‌کن استفاده کردند که خیلی بهتر از زوج آهی و سام‌کن در بازی قبل بود که ضعیف ظاهر شده بود و یک پنالتی هم توسط آهی به حریف تقدیم کرده بود. موسوی در این بازی جنگنده ظاهر شد و بسیاری از حملات حریف را خنثی کرد. در دفاع راست سپیدرود، کعبی سه اخطاره شد تا بازی بعد را از دست بدهد.

سپیدرود در بازی حساس هفته بعد یک چالش بزرگ در سمت راست دفاعی خود دارند و کادر فنی این تیم باید فکری در این مورد کنند تا غیبت کعبی احساس نشود. در دفاع چپ هم جماعتی روز خوبی داشت. او یکی از ضد حملات خطرناک حریف را توانست خنثی کند تا تیمش با امتیاز از زمین خارج شود.

اما یکی از نکات قابل تامل در تیم سپیدرود پرتاب‌های اوت بود. معمولا پرتاب اوت دستی در تیم‌ها معمولا توسط مدافعین کناری یا هافبک‌های کناری صورت می‌گیرد ولی در این بازی شاهد بودیم سام‌کن که یک دفاع مرکزی است، وظیفه پرتاب‌های اوت سپیدرود را برعهده داشت. البته این وظیفه به دلیل توانایی او در پرتاب‌های بلند به او داده شد ولی این کار ریسک بالایی دارد و باعث می‌شود جای او در قلب دفاع خالی باشد. هر چند جای او توسط بازیکن دیگری در زمان پرتاب توپ پر میشد ولی باید گفت که این خود باعث برهم خوردن تمرکز دفاعی و نظم تیمی خواهد بود. مثلا در این بازی یک بار پرتاب سام‌کن با ضد حمله تیم حریف روبرو شد که جماعتی به زحمت توانست دروازه تیم خود را نجات دهد.

سپیدرود در خط میانی و مرکز زمین از تهیدست، دهقان و فردوسی استفاده کرد. تهیدست معمولا عقب‌تر از بقیه بازی می‌کرد و میثم فردوسی نه خصوصیت یک بازیکن جنگنده و توپ گیر را داشت و نه یک بازیکن خلاق و بازیسازی که بتواند حفظ توپ کرده و نزهتی و هافبک‌های کناری تیم را تغذیه کند. به نظر می‌رسد سپیدرود نیاز مبرم به تغییراتی در این پست داشته باشد و کادرفنی باید تمهیدی برای میانه میدان خود بیاندیشد. البته شهاب کرمی با وجود اینکه هافبک دفاعی است اما در بازی او میل به جلو زیاد است و شاید با آوردن شهاب کرمی به یک خط جلوتر تا حدودی بتوان مشکلات حمله تیم را حل کرد. شهاب کرمی که هر وقت در نیمه دوم به بازی آمد، جنگندگی و بازیسازی خوبی از خود به نمایش گذاشت. تهیدست و دهقان هر دو بازیکن تخریبی هستند که در این بازی عملکرد تقریباً خوبی از خود به جا گذاشتند. مسئله دیگری که در این بازی شاهد بودیم، در مورد هافبک مهاجم‌های کناری تیم بود؛ ابراهیمی مثل همیشه خوب بود و همکاری خوبی بین او و نزهتی صورت گرفت ولی در سمتی که قربانزاده قرار داشت، حرکت خاصی شاهد نبودیم. به نظر می‌رسد در این پست نیاز به بازیکنی است که بتواند نبردهای یک به یک را بردارد که چنین خصوصیاتی را در او شاهد نیستیم. قربانزاده به همراه فردوسی بازیکنان ضعیف این بازی بودند و همکاری آنها با دیگر بازیکنان ضعیف بود. در سپیدرود نیاز مبرم به یک بازیکن بازیساز احساس می‌شود که بتواند باعث حملات موثرتری بشود تا آنها بتوانند حملات همه جانبه‌تری روی دروازه حریفان ایجاد کنند. متافسانه تنها زمانی می‌شود انتظار ایجاد یک موقعیت خطرناک در سپیدرود را داشت که توپ به ابراهیمی و یا نزهتی برسد. متاسفانه تا به اینجای کار فردوسی و قربانزاده کمتر توانستند خطرناک باشند و یا هم تیمی‌های خود را در موقعیت خطرناک قرار دهند.

در مورد سبک بازی سپید رود هم باید گفت که اگر قرار است آنها سیستم دفاع و ضد حمله استفاده کنند باید دفاع تیمی را کمی عقب‌تر برده و مهاجم و هافبکهای خود را هم درگیر دفاع تیمی کنند و به هافبک‌های تیم اجازه دهند تا دفاع را کمی نزدیک تر به خط دفاع شروع کنند. نزهتی نیاز دارد از روی نیمه دفاع را شروع کند تا بتواند به دلیل سرعت و قدرت دریبل زنی و پا به توپی که دارد فضای حرکتی لازم را در زمان ضد حمله برای آسیب زدن به خط دفاع حریف در اختیار داشته باشد.

در حال حاضر سپیدرودی‌ها کار خود را به این شیوه جلو می‌برند ولی مشکل اساسی و سوال مهم این است که آیا آنها زمانی که از حریف خود عقب بیفتند، توانایی جبران را دارند؟ چون فاز هجومی این تیم هم از نظر سازماندهی تیمی هم به دلیل عدم خلاقیت بعضی از هافبک‌های تیم دچار مشکل است. تیم سپیدرود هرچند در اهواز یک امتیاز شیرین کسب کرد اما آنها نتوانستند کوچک‌ترین خطری روی دروازه حریف ایجاد کنند و اگر تیم بر سر یک اتفاق عقب می‌افتاد، کار برای آنها سخت می‌شد. درست است که بازی دفاعی و ضدحمله یک سبک از فوتبال است اما تیم‌هایی رو به این سبک از بازی می‌آورند که هافبک‌های خلاق و سریعی داشته باشند و به سرعت بتوانند تیم را از موقعیت دفاع به حمله انتقال داده و با خلاقیت خود ایجاد موقعیت کنند. در حالیکه وجود هافبک‌های خلاق و سرعتی بیش از پیش در سپیدرود احساس می‌شود. پس آنچه مسلم است باید بیشتر بر روی این قضیه کار شود تا در موقع لزوم بتوان به تیم حریف فشار آورده و به گل رسید.

*کارشناس و مربی فوتبال