رشت رویایی، مزدک حقیقت*_ سپیدرود در روزی از استقلال تهران شکست خورد که بهترین بازی فصلش را در لیگ برتر به نمایش گذاشت.
سپیدرودیها که آماده بودند استقلال را در رشت شکست دهند متاسفانه بازی را واگذار کردند. آنها اشتباه بازی با ملوان را تکرار کردند و دوباره بازنده بازی شدند.
اولین اشتباه سپیدرود این بود که همانند بازی با ملوان سبک هجومی را انتخاب کرد. سبکی که سپیدرودها در حال حاضر در استفاده از آن ضعیف هستند و توان اینگونه بازی کردن را ندارند.
منطقی این بود که سپیدرود همچون بازیهای قبل خود که نتیجه گرفته بودند و طی چهار بازی گلی دریافت نکرده بودند، بازی دفاع و ضد حمله را انتخاب میکردند و به نزهتی و ابراهیمی فضای کافی را برای حرکتهای انفجاری و دریبلزنی در ضدحملات تیم میدادند. نزهتی و ابراهیمی به دلیل تجمع استقلالیها در در یک سوم دفاعی خود نتوانستند بازی موثر همیشگی خود را انجام دهند و به نوعی خنثی شدند.
استقلال بر عکس سپیدرود روش تدافعی را در برنامه داشت و منتظر اشتباهات مدافعین حریف بود. بر همین اساس سپیدرود در دام استقلال افتاد و بر اساس دو اشتباه خود دو گل دریافت کرد.
دومین اشتباه نظر محمدی استفاده از دهقان در یک خط جلوتر به عنوان هافبک نفوذی و گاهی در سمت راست بود. در صورتی که دهقان یک هافبک تخریبی است و همچون بازی موثری که مقابل نفت به نمایش گذاشت، میتوانست یک خط عقبتر بازی بازی کند و تاثیر بهتری داشته باشد. او یک پاسور خلاق و دریبل زن نیست که بتواند در این پست بازی کند؛ همانطور که پاس اشتباه و رو به عقب او باعث گل اول استقلال و مقدمات شکست سپیدرود را فراهم کرد. شاید اگر پست او با شهاب کرمی عوض می‌شد و کرمی به عنوان هافبک هجومی بازی می‌کرد شکل بازی بهتر می‌شد. اگرچه سپیدرود همچنان در این پست با مشکل مواجه است و به بازیکنی نیاز دارد که بتواند حفظ توپ کرده و هماهنگی لازم را در خط حمله بسازد و پاس آخر را به مهاجمان بسپارد.
سومین اشتباه نظرمحمدی که قابل پیش‌بینی هم بود، استفاده از سام‌کن در پرتاب اوت دستی بود. او یک دفاع مرکزی است و وقتی‌که پرتاب کننده است، جای سازمانی او خالی می‌شود و توسط بازیکن دیگری پر می‌شود؛ بنابراین دفاع تمرکز لازم را از دست می‌دهد و همین امر آنها را در ضد حملات آسیب‌پذیر می‌کند. آنها درست از همین نقطه گل دوم خود را دریافت کردند. در بازی قبل هم روی همین پرتاب سام کن، یک موقعیت ضدحمله خطرناک به استقلال خوزستان داده شد که اگر عملکرد خوب جماعتی نبود دروازه سپیدرود باز می‌شد. هرچند سام‌کن در ارسال پرتاب‌های بلند مهارت دارد ولی بهتر است که این نوع پرتاب‌ها به دلیل بر هم خوردن نظم تیمی، توسط مدافعان کناری یا هافبک‌های کناری انجام شود.
به هرحال سپیدرود پس از ۴ هفته امتیازگیری در یک بازی حساس و مهم شکست خورد تا روند رو به رشد این تیم متوقف شود. شاید بشود به سرمربی این تیم حق داد که در زمین خود و مقابل چشم هواداران خود تمایل به ارائه یک بازی هجومی داشته باشد اما متاسفانه این تیم برای بازی با سیستم هجومی از نیروی انسانی لازم که توان بازی در پست بازیساز و هافبک طراح داشته باشد، برخوردار نیست. کادر فنی تیم هم به این نکته اشراف دارد که به دنبال جذب پیام صادقیان بود. شاید اگر سپیدرود از یک بازیکن نفوذی و هافبک خلاق برخوردار بود، نیمی از مشکلات این تیم حل می‌شد. اما با توجه به اینکه سپیدرود جای خالی یک هافبک خلاق را در تیم خود حس می‌کند، منطقی نیست که در بازی‌های حساسی مثل استقلال از سیستم هجومی بهره ببرد.
*مربی و کارشناس فوتبال