[su_frame align=”center”]ضضض[/su_frame]

رشت رویایی، مجتبا پورمحسن- سخت است که می شنویم قاتل بنیتا به راحتی می‌گوید بعد از دزدیدن ماشین پراید، کودک هشت ماهه و ماشین را در یکی از خیابان ها رها کرده است. سخت‌تر است برای من که می‌خوانم خبرنویس های رسانه‌های مختلف، در خبرهایشان برای کودک ۸ ماهه از ضمیر «آن» استفاده کرده‌اند. اگر هم قاعده ندانیم، «آن» را همیشه برای اشیاء به کار می‌بریم، نه انسان و حتا دیگر موجودات جاندار.
برای همه ما سخت است که اسماعیل رنگرز در کمال خونسردی، آتنا را در مسیر خانه، جلوی چشم مردم دزدیده، به او تعرض کرده و دختربچه نگون بخت را به قتل رسانده. سخت است، آنقدر سخت که حتا مخالفان مجازات اعدام هم در این مورد در منطق های عقلی و پیرو و تالی جرم را کنار گذاشته اند و به حق خواستار اشد مجازات برای قاتل بی‌رحم شده اند. حتا شنیدن شقاوت قاتل آتنا نیز آنقدر منقلب‌کننده است که باعث می شود ناخودآگاه زبان به ناسزا بگشاییم و اگر هم به زبان نیاوریم، در ذهن لعنت و فحش نثار قاتل کنیم.
ما را چه شده است؟ بله، دقیقاً ما. اسماعیل رنگرز و قاتل بنیتا از کره ماه نیامده‌اند. بیاییم با خود صادق باشیم و به جای حواله دادن این آسیب های دهشتناک به حکومت و دولت با دلایل جامعه‌شناختی، با چشمان بازتر به خودمان نگاه کنیم. این قاتلین از میان ما درآمده‌اند. مدت هاست عده‌ای از ما آنقدر بی‌رحم شده‌ایم که حساسیت مان به را به بی رحمی از دست داده ایم. قاتلین آتنا و بنیتا یک شبه به وجود نیامده اند. ما زمانی باید به فکر تولد چنین پدیده‌هایی می‌‌افتادیم و می‌ترسیدیم که در یکی از شهرهای کشور، پیمانکار پروژه «سگ‌کشی» شهرداری، برای اینکه پول آمپول بیهوش‌کننده را به جیب بزند، ترجیح داد از روشی بدوی برای کشتن سگ‌ها استفاده کند. یکی یکی شان را انداخت توی کیسه و آنقدر با چوب زدشان تا بمیرند. آن روز باید فکر می‌کردیم، او قاتلی بالفطره است و ما شریک جرمش، وقتی سکوت کردیم، یا به یک ابراز تاسف اکتفا کردیم. زمانی باید صدای پای جنایت را می‌شنیدیم که دو بچه ۱۳ ساله، دو دست و دو پای یک گربه را به دو طرف بسته بودند و شرط‌بندی کرده بودند که آیا اگر با دوچرخه از روی شکم گربه رد شوند، او می‌میرد یا نه!
همه این جنایت‌ها بیخ گوشمان اتفاق افتادند و می‌افتند و ما نفهمیدیم که این دست‌های آلوده روز به روز بیشتر و بیشتر می‌شوند و قاتل آتناها و بیتاها از میان ما برمی‌خیزند، ما که امروز در خبرهایمان از ضمیر «آن» برای یک انسان استفاده می‌کنیم، این اشتباه سهوی، از هزار اشتباه عمدی بیشتر دستمان را برای خودمان رو می‌کند.